veerle in malawi

Beste mensjes,

Ik wil graag iedereen bedanken voor de steun die jullie mij gegeven hebben tijdens dit project! Ik heb de cultuur van Malawi mogen opsnuiven en ik had het niet kunnen doen zonder jullie! Bedankt!!!

Van het vele sponsorgeld is nog heel wat over. Naast ons bedje in de Parish 'te huren' hebben we er ook een fiets mee gekocht zodat we de dorpjes konden bezoeken. Deze fiets is achtergelaten in Malawi zodat anderen er gebruik van kunnen maken. En voor het bezoek aan de drie commerciële boeren is wat geld naar de benzine opgegaan. De overschot van het sponsorgeld wordt geïnvesteerd in volgende teams die onze aanbevelingen concreet gaan uitwerken. Studenten kunnen bijvoorbeeld agrarische lessen geven in basisscholen of in de dorpjes bij de boeren ter plaatse en hiervoor cursussen maken waarvoor geld nodig is. Het geld zal dus goed besteed worden!

Vandaag heb ik mijn presentatie gehouden en wat over mijn verslag moeten vertellen, en toen kreeg ik te horen dat alles in orde is. Ik ben dus afgestudeerd en helemaal klaar met deze opleiding!
De weg naar een nieuw avontuur ligt dus helemaal voor me open....

Gek om terug te zijn....

Natuurlijk ook wel leuk, maar ook gek! Het is wennen aan kleine dingen
Ik wil aan de verkeerde kant van de auto instappen en kijk bij het oversteken de andere kant op (engelse kolonies...)
ik begin spontaan in het Engels te praten tegen vreemde mensen
ik geniet van een echte warme douche, die warm blijft en die zalig is
ik geniet van gewone aardappeltjes, hagelslag, kaas, melk, lekkere pasta, geen kip en rijst,....
ik geniet van mijn eigen bed, mijn eigen muziek, mijn vrienden, mijn familie
ik geniet van een lekker belgisch biertje!
ik geniet van kleine onbenullige dingen die ik heb leren apprecieren na dit avontuur en waar ik vroeger nooit bij stilstond omdat het toch gewoon is...

maar toch heb ik heimwee naast al dit genieten.
heimwee naar mn twee vriendinnetjes, waar ik sinds maart alles mee deelde. die altijd in de buurt waren en waar ik een supertijd mee heb gehad (bedankt meiden!)
heimwee naar het 'slaap lekker leonie, slaap lekker lotte' ritueel
heimwee naar de zon, naar het trage ritme (pole pole), alles op z'n tijd en geniet er maar van
heimwee naar de gammele busjes, de slechte wegen, de sjofele hotelletjes, de vette chapati, (de kip met rijst?!)
heimwee naar de mooie natuur, de zwaaiende kindjes, het 'muzungu' geroep, heimwee naar al dat zwart met een zeldzaam stukje wit in de straat....

heimwee naar allemaal gekke dingen die niet begrijpbaar zijn voor mensen die er niet bij waren denk ik.....

Woede, ongeloof, frustratie, teleurstelling, agressie, onmacht, hartpijn....


Donderdagavond is er ingebroken in de hotelkamer en zijn ze er vandoor met Lotte en mijn camera en al mijn geld....


baaibaai foto's,
baaibaai mooie herinneringen,
baaibaai Afrika

Dag iedereen,

Woensdag hebben we Ruben opgepikt op de luchthaven en daarna wat in Nairobi rondgelopen. Donderdag en vrijdag zijn we op safari gegaan naar het Masai Mara National Reserve. We reden een halve dag omdat de weg vol gaten zit (die de mensen er zelf in hakken om een vreemde reden) en we ontdekken in de namiddag en de volgende ochtend het park. We zagen niet zoveel beestjes als ervoor, maar we zijn dan ook al erg verwend! We zagen wel olifanten, twee neushoorns een groep van ongeveer 15 leeuwen, zebra's, giraffen, topi's, hartebeest, wildebeest, impala's, gazellen, fucking hippo's,... Toch wel alles gezien wat er tezien valt, alleen niet de grote aantallen zoals in Serengeti. Maar de trek is dan ook nog niet helemaal aangekomen in Kenia en het gras staat hoog....


Zaterdag namen we de bus richting Mombassa, Kenia aan de Indische Oceaan. Na een hele dag op de bus te vertoeven met ons vijfjes achteraan kwamen we lekker uitgeput en verhit aan. We zochten een hotelletje op en gingen wat op ontdekking maar kropen toch vroeg onder de lakens. Zondag ontdekten we de stad, we bezochten Ford Jesus, wandelden wat rond, deden een terrasje, zagen de zee en gingen 's avonds gezellig met z'n allen iets eten met een Tusker (Keniaans biertje) erbij.
Maandag vertrokken Leonie en Ruben richting het Zuiden om daar de kust te ontdekken. Lotte, Bram en ik gingen naar het Noorden en belandden in Watamu. We bezochten ruines van Gedi (een oude stad uit de 12-13e eeuw) en doken 's avonds eindelijk in de zee. We vonden een luxe verblijfplaats waar we met drie een groot bed delen en een inloop douche hebben (ze komen elke dag onze lakens verversen en dweilen... zo zot hebben we het hier nog niet gezien) en dat tegen een goedkopere prijs dan een normaal rommel hotelletje :)
Dinsdag hebben we de zee ontdekt, een strandwandeling gemaakt en verrast geworden door de opkomende zee die ons insloot tussen de rotsen en alles nat maakte (inclusief onze camera's....) 's Middags gingen we nog even op souvenierjacht, bestelde ik een nieuwe broek (hopelijk nu wel een goed model) en in de gietende regen liepen we na het eten terug naar huis... het regenseisoen is hier duidelijk bezig (hoewel het wel lekker deugd kan doen in de snikhete dag)
Vandaag zijn Bram en ik naar Malindi (en niet zoals ik altijd zeg 'Maldini'), een stadje iets verder aan de kust, waar een monument van Vasco Da Gama te bezichtigen is.
Morgen is onze laatste dag in Watamu, dan doen we een boottocht naar het Marine park en gaan daar wat snorkelen op zoek naar visjes en 's avonds keren we terug naar Mombassa, waar we Leonie en Ruben zullen terug vinden. Vrijdag gaan we dan opnieuw een hele dag in de bus zitten richting Nairobi en zaterdagochtend nemen we afscheid van de mannen die dan terug vliegen.
Dan kunnen we nog even met ons drietjes genieten van onze laatse momenten samen, want even voor middernacht stappen wij ook het vliegtuig in, op weg naar huis....
Spannend om zondag terug te zijn!

Zaterdag gingen we op de wandel in Nakuru. Daar bevindt zich de tweede grootste krater in de wereld, met een diameter van 12 km. De tocht naar de krater was leuk, de krater zelf eerder saai en de terugweg nat. Maar toch is dit weer een mijlpaal in ons leven dat we kunnen afvinken...

Lotte (bijna) in de krater


De weg naar....?


Zondag gingen we verder naar het Victoriameer. We wandelden er wat rond langs kleine dorpjes en deden een boottochtje op zoek naar nijlpaarden.

Hippo's


Viswijven met veel vriendjes...


Vissertjes


Vandaag, dinsdag kwamen we terug naar Nairobi want morgenochtend halen we Ruben (Leonie haar vriend) op van de luchthaven. We hadden een helse rit van meer dan 8 uur erop zitten en halverwege werden we tegen gehouden door politie en leek de uitstap even op een festivalweide te eindigen. Al het openbaar vervoer werd tegen gehouden en we strandden er anderhalf uur op een weide vol busjes en ongeduldige mensen. Wij lagen lekker in het zonnetje een boekje te lezen, maar vele anderen hadden minder geduld...

We zagen vanalles in Kenia, voornamelijk dezelfde dieren als in Tanzania rondhuppelen, maar toch ook speciale dingen zoals de felbeheerde neushoorn! De witte en zwarte neushoorn hebben we gezien, in totaal 16 stuks, dus je hoort me niet meer klagen....!

Lake Nakuru National Park


Neushoorntjes


Waterbuck


Happy family


Flamingo's


Neushoorn!!!


Geen uitleg nodig zeker...!?


Nakuru National Park


Rock Hyrax

Jambo Kaka,
(hoe lekker om dat te kunnen zeggen zonder slechte gevoelens, want ik zeg nu in het Swahili ' goeiedag broers' )

Na de safari zijn we nog een paar dagen in Arusha blijven hangen. We hebben zaterdag de stad ontdekt, zijn zondag naar een rally en slangenboerderij geweest, hebben het nachtleven en de bijhorende drank ontdekt en maandag hebben we lekker gezellig filmpje gekeken. Dinsdagochtend zijn we vertrokken richting Kenia en kwamen er na de middag aan. We wandelden wat rond, maakten lesbische vriendinnetjes in een kroegje en gingen 's avonds naar de luchthaven, want Bram werd de volgende ochtend om 6u verwacht. We sliepen op een bankje bij vriendelijke vrouwtjes van een safaribureau en even werd gevreesd dat Bram vastzat door de bommelding in London. Maar om 7u kwam de jongeman toch door de gate gewandeld en dus zijn we nu met viertjes...

We vertrokken vandaag op pad om twee wildparken te bezoeken, Hell's Gate in Nayvasha waar we vandaag te voet mochten rondwandelen ondanks de buffels, luipaarden en andere vleeseters. En morgen gaan we naar Lake Nakuru National Park, waar we grote kans hebben om neushoorns te spotten. Laat ons hopen, want dan hebben we de big five gezien (neushoorn, buffel, luipaard, olifant en leeuw)!

Dinsdag vertrokken we op Safari (wat het Swahiliwooord voor 'reizen' is). We bezochten in de namiddag Manyara National Park en sliepen er op een luxe camping. Woensdag reden we door het N'Gorongoro park richting Serengeti, wat we op donderdag bezochten en terug keerden naar de krater van N'Gorongoro. Op vrijdag bezochten we de krater en keerden daarna tevreden terug naar huis... We sliepen telkens op een camping, twee keer echt midden in het park, waar nachtelijk toiletbezoek eigenlijk wel eng was. We hoorden allerlei geluiden en de laatste nacht kwam ik Wildebeesten en zebras tegen midden in de nacht, en ook bavianen liepen op de camping rond... Gezellig

We zagen echt fantastisch veel dieren! Zoals drinkende olifanten, rennende giraffen, grote kuddes zebra's en wildebeesten die vanuit Serengeti naar het noorden trekken (de grote trek opzoek naar water is nu bezig), leeuwen die een zebra aan het eten waren, een leeuwin die een Tomsons Gazelle gevangen had en naar haar jongen bracht, een leeuw in een boom, een mannetjesleeuw die wil paren maar waarvan de vrouw duidelijk de broek draagt (fight!), een luipaard in een boom, jakhalzen, hyena's, gazelles, impalas, wildebeest, hartebeest, nijlpaarden, stokstaartjes, wrattenzwijnen, bavianen en apen met blauwe ballen (vervet monkeys), struisvogels, aalscholvers, ooievaars, pelikanen, flamingo's, marabou, heel veel roofvogels waarvan ik de naam niet weet, basterds, kraanvogels, secretarisvogels, bijeneters, hornbills, gieren aan de maaltijd, Masaimensen, buffels, civet kat, slangen, agamen, een krokodil die een reedbuck net niet heeft kunnen grijpen,.... en heeeeel veeeeel meeer!


Enkele uitspraken van de reis:
" Die is dik" "Tja, het is dan ook een Dik-Dik"
" Fucking bavianen" over bavianen die....
"Tom en zoon" over Tomsons Gazelle
" Daar in het meer zitten leguanen" over pelikanen
" In N'Gorongoro zitten er allerlei wanne-be neushoorns" De echte hebben we niet gezien, enkel buffels, nijlpaarden en wildebeesten die in de verte voor ons een tikkeltje hoop gaven op een neushoorn...


Flamingo's en nijlpaarden in de N'Gorongorokrater


Secretarisvogel in Serengeti


Wartdog, of Poemba uit de Lion King in N'Gorongoro


Een buffeltje in Serengeti


Mannetjes struisvogel in N'Gorongoro


Hyena in Serengeti


Jackall in Serengeti


Nijlpaard in N'Gorongoro
alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082520229095293378" />

Masaikraampje langs de weg


Uitzicht in Lake Manyara National Park


Een zebrapad in N'Gorongoro


Olifant op 20 meter van de Land Rover in Lake Manyara NP


Hartebeest in Serengeti


Bushbuck in Serengeti


Wildebeest in Serengeti


Luipaard die luiaard speelt in Serengeti


Civet kat in Serengeti


Leeuwin met Tomsons Gazelle op weg naar haar kroost...in Serengeti

Na onze aankomst in Dar-es-Salaam op zaterdagochtend werden we opgehaald door het safaribureau waar we later mee op safari gaan. Ze regelden vervoer voor ons en we kregen een gratis busrit richting het noorden. In Mombo gingen we uit de bus en werden er opgewacht door drie jongens ook van het safaribureau. Ze brachten ons met de stereo-auto richting Lushoto, driekwartier verder. We kwamen in de bergen uit en vonden slaapplaats in een erg mooi en huiselijk hotelletje. We trokken de komende dagen op met de jongens (Soirre, Jimy en Bocka) en ze toonden ons de stad. Op zondag maakten we een wandeling in de bergen, bezochten een boerderij en genoten er van heerlijke kaas... Mijn longen vonden de bergtocht niet zo leuk, maar voor de rest was het erg gezellig. We genoten van de zonsondergang vanaf een uitkijkpunt en dronken er onze laatste Malawi Gin op...

Maandag vertrokken we uit Lushoto met allerlei problemen. Eerst raakte ik mijn bril kwijt in de auto op zondagavond en vonden we die niet terug op maandag, daarna begon het te regenen, kwam de bus niet,... De jongens zorgden voor een auto, maar daar werkten de ruitenwissers niet van, dus dat was ook niet handig om tegen 20 per uur en zonder zicht in de bergen te rijden. En tenslotte kregen we lekke band en bleek de reserveband ook plat te zijn... Eenmaal aangekomen in Mombo vonden we rond 15u (we wilden graag om 8u weg!) toch vervoer die ons meenam richting Arusha in het noorden.
In Arusha zouden we opgewacht worden door mensen van het safaribureau waarmee we dinsdag op safari zouden vertrekken. We werden inderdaad opgehaald en moesten eerst naar de bank om hem te kunnen betalen. We werden dus een taxi ingeduwd maar net bij de uitrit van het safariburea kwam iemand ons tegenhouden. Toen bleek net op het goede moment een andere man te komen die ons vertelde dat deze man een oplichter was en wij hem niet mochten vertrouwen. Er bleken twee safaribureau's op de hoogte te zijn van onze komst en beiden wilden aan ons geld verdienen. We controleerden welke er van de twee de juiste was (aan wie we al een voorschot betaald hadden in Dar-es-Salaam) en wilden uiteindelijk met hem meegaan. Maar die eerste man, de oplichter, wilde ons niet laten gaan en sloot ons op in zijn bureau. Na veel heen en weer geroep, gedreig met politie en bijna het uitdelen van klappen konden we toch gaan. Maar buitengekomen wilde de taxichauffeur (waarmee we 5m in de auto zaten) geld zien, want hij zei dat hij ons de hele stad heeft doorgereden. Ook daar, na veel heen en weer geroep, haalde onze echte safariman uiteindelijk de politie erbij, aan wie we ons verhaal vertelden en uiteindelijk gaf de taxichauffeur toch op en konden we eindelijk weer rustig ademhalen...
Onze vriendelijke safariman gaf ons de tijd om op adem te komen, had een hotelletje geregeld voor ons (inbegrepen!) en de volgende dag konden we rustig betalen en op safari vertrekken.... Alles was gelukkig goedgekomen!

Pech op de weg, van de regen in de drup...


Jimy en Bocka

" Step off the boat onto Zanzibar, and you'll be transported through the miles and the centuries- to the acient kingdom of Persia, to the Oman of bygone days with its caliphs and sultans, to the west coast of India with its sensual rhythms and heavily laden scents. In Stown Town- the heart of the archipelago- narrow, cobbled alleyways take you past Arabic-style houses with brass-studded wooden doors. Elderly men in their kanzu (white robes) and kofia (caps) sit on small baraza (stone benches), chatting animatedly over cups of strong kahawa (coffee) while playing a seemingly never-ending game of bao. Nearby, veiled woman in their flowing, black bui-bui (cover-alls) pause to share the latest gossip, while children chase balls through the streets.

Along the coast, life seems to go on as it has for centuries, its slow pace set by the rhythm of the tides and the winds of the monsoon. Fishermen repair nets in the shade, while seaweed harvesters spread their crop on large wooden racks to dry. Chickens and the occasional cow wander along sandly village lanes, coconut palms rustle in the breeze and ethereally turquoise waters lap the sun-baked white sands"

(Uit " Eenzame planeet" vrij vertaald uit het engels...)




De Freddy is hier geboren zeg...


Heel veel Moslims hier, het valt op!


Duikexamen afleggen.... moeilijk hoor zo met z'n twee




Moderne Masai



Intussentijd is het alweer een tijdje achter de rug, maar het vakantiegevoel in Zanzibar was fantastisch! Lotte en Leonie volgden een duikcurus en ik vermaakte me wel alleen op het strand. Op woensdag gingen we samen met een groep anderen duiken vanaf een boot. We lieten ons vallen tot 19m diep en zagen allerlei mooie visjes, maar toch vond ik Curacao mooier (ben ik lekker verwend!). En vanaf de boot zag ik ook twee dolfijnen zwemmen. Het was erg gezellig met z'n allen, alleen jammer dat ik de hele boottocht met mijn hoofd overboord heb gehangen...
Donderdag behaalden Leonie en Lotte hun diploma en deden we een lange strandwandeling vol schelpjes rapen. En vrijdag keerden we terug naar Stone Town, kuierden er wat rond en namen om 22u de boot richting Dar-Es-Salaam. Onze strandvakantie zat erop...

Dag iedereen
Zanzibar is intussen al weer een paar dagen achter de rug, daarna gingen we naar Lushoto in de bergen en momenteel vertoeven we in Arusha. Het was een beetje hectisch met autopech, oplichters en politie...
Over een kwartiertje vertrekken we op een vierdaagse safari naar drie wildparken: Manyara, N'Gorogoro en Serengeti.

Meer informatie en alle mooie footootjes komen dit weekend!
Groetjes

Leonie en Lotte vertrekken op duikles...


Koeien op het strand.. het is eens iets anders


Voetballende kinderen in het avondrood


Stone Town


Vismarktje


Na een boottochtje op de golvende zee (lekker k(l)otsend) kwamen we aan op paradijseiland. We logeerden twee nachten in Stone Town - de hoofdstad- en ontdekten de stad. En we deden voor het eerst echte toeristendingen, een 'spice tour'. Georganiseerd rondrijden in een busje vol blanken, kruiden ontdekken, ruiken, proeven,... De echte 'witten' werden door lokale kinderen aangekleed met grasstropdasjes, hoedjes, ringetjes enzovoort gemaakt van gewassen. Een hilarisch beeld om 60+ers zo belachelijk te zien rondhuppelen! We bezochten nog een grot waarin vroeger slaven werden verborgen en ontdekten in de namiddag hoe de zoute Indische Oceaan smaakt..

Zaterdag had ik een stuk stof gekocht en bij een kleermakertje afgegeven om er een broek van te maken (mijn andere broek had de geest gegeven) en zondag gingen we de broek ophalen. Maar Stone Town gelijkt een beetje op Venetie qua kleine straatjes en verdwaalacties (he Lies!) en dus liepen we dik twee uur kleine straatjes in en uit op zoek naar de broek. We raakten onderweg Lotte nog kwijt, waardoor we op zoek moesten naar twee voorwerpen... Uiteindelijk vonden we Lotte terug en een uur later ook de broek. We konden eindelijk verder en vierden onze vonst met een welverdiend ijsje. We kuierden wat rond op de markt en kochten er ons avondeten. Visspies met haai, inktvis, gamba's, kreeft en andere plaatselijke vis vulden onze maag voor maar 1 euro. Ook chocoladepannenkoeken, gebakken mais en cassave, suikerrietdrankjes en veel meer werd ons aangeboden. Het Azungu (Wazungu in Tanzania) gehalte is hier duidelijk hoog! We worden er steeds meer op gewezen dat we echt blank en toerist zijn. We moeten dus nog wat meer oefenen in Afrikaan worden (en meer op het strand liggen)!

Maandag vertrokken we richting het Noorden van het eiland. Leonie en Lotte volgen er een duikcursus en ik ga morgen ook de hele dag mee met de boot om te duiken. Ik hoop dat het een beetje gaat lukken met mijn longen...

Het strand, het water, de zee, de Masai,... we zijn echt helemaal op reis! En dat terwijl onze klasgenoten deze week begonnen zijn met afstuderen en presentaties te geven.... We genieten nog wat extra bij het idee alleen al!!....

We zien al heel veel Masai in de stad, maar ik durf nooit een foto nemen. Van achter een ruit, onopvallend heb ik toch een kiekje gemaakt...




Air Malawi... we denken met heimwee terug... En we kunnen dus nog terug 'thuis' geraken merken we!




De Zeeeeeeeeeeee!!!












Tanzania, het land van luxe en rijkdom... Zo komt het bij ons toch over!
Druk verkeer op straat, grote huizen, appartementsgebouwen, luxe hotels,...
We genoten al van een heerlijke pizza, chocolade en m&m's.... Hoe we de kleine dingen weer leren apprecieren...

Deze stad komt bij mij een beetje over als London. Waarschijnlijk gewoon door het contrast met Malawi. De drukke verkeerschaos in de straat, opletten dat je niet overreden wordt, files en ongeduld, toeterende auto's, weinig fietsers, nette mensen in pakken, grote chique dure kleerwinkels,... Enkel de vuilnis op de straat, de onafgewerkte wegen, de hitte en de zwarte mensen doen me beseffen dat ik nog steeds in Afrika vertoef...

Jellow,

We zijn gisteren met de bus naar Dar-es-Salaam gekomen. Het was een mooie rit! We reden dwars door een nationaal park en zagen Zebras, impalas en olifanten. En dat allemaal in de prijs inbegrepen! (We betalen ongeveer 6 euro per persoon om eventjes rond de 450 km verder te komen....)

We zochten een verblijfplaatsje op en vonden een soort jeugdherberg waar nog plaats was. Overnachting vinden is in Tanzania toch wat moeilijker dan in Malawi. We moeten vaak verschillende hotelletjes aflopen voordat we iets vinden waar plaats is. Ook doen ze moeilijk als we vragen om met drie op 1 kamer te slapen. In Iringa sliepen we met drie in een dubbel bed (gezellig hoor!) maar hier in Dar kon dat echt niet!
Misschien moeten we in het vervolg toch proberen op voorhand wat te regelen. Want telkens als men vraagt waar we naartoe gaan en we hen vertellen dat we nog niet weten waar we gaan slapen vallen de mensen bijna achterover. Ook bij de grensovergang moesten we invullen waar we gingen verblijven en wat ons doel was. We vulden maar Airport Nairobi in omdat we niets anders konden verzinnen....

Vandaag gaan we de stad ontdekken, misschien ook wel eens een museumpje doen (we zijn nu echte toeristen he!), langs het strand wandelen,... Gewoon echt vakantie vieren dus!

We zagen echt alles wat je in een wildpark kan bedenken. Van muis tot olifant! Enkel de buffels zagen we niet. Maar dat is enkel maar nog een extra reden om meerdere parken te bezoeken...

Hallo,

Maandag hebben we Ruaha National Parc bezocht, met de grootste olifantenpopulatie (12 000) en het tweede grootste park van Tanzania. We gingen om 5u ‘s ochtends op pad, reden 125km verder en zagen er fantastisch veel dieren!

We zagen een aanval van leeuwen op een groep impalas, zebras en giraffen, maar kregen niet de werkelijke vangst te zien. Wel het hele voorbereidende werk, van sluipen tot het echt achterna zitten van de dieren. We genoten van dit schouwspel tijdens onze lunch van fruit, met op 10m afstand een leeuw die de achterhoede vormde.

We kregen om 14u pech, een oververhitte motor, en stonden stil tot rond 17u, maar we waren omringd door olifanten, zebra’s, giraffen en impalas. Het was wonderbaarlijk. Er zat een scheur in het koelsysteem waardoor we telkens water moesten bijgooien. Onze gids ging op een gegeven moment een put graven om water te vinden. En het werkte! De giraf in de verte verstond er niets van....
Toen we een reservestuk voor de motor gingen zoeken kregen we ook nog platte band. Een dagje met hindernissen, maar het deerde ons niet. We hadden het fantastisch naar onze zin en konden het zelf verkrijgen om door al de omstandigheden (we liepen hierdoor 4uur wildpark ontdekkingen mis) kregen we ook nog korting!

Deze ochtend nog even problemen gehad om de safari te kunnen betalen. We vonden geen bank waar we met onze gewone bankkaart konden geld afhalen. Gelukkig werkte de laatste bank wel met mijn visakaart, zodat de safari betaald kon worden en we ook geld hebben om hier weg te geraken. We regelden ook een bus om morgen om 7u ’s ochtends naar Dar Es Salaam te vertrekken... Spannend!...

De markt in Iringa


De markt

Winkeltje vol met...


De plaatselijke toeristenkraampjes... we moeten ons inhouden!

Rijst langs de kant van de weg.. lekker!




Plaatselijke verkopers die rond de bus komen springen als we even stilstaan in hun dorpje

Even nog voor alle bezorgde moeders...
Mijn onverklaarbare ziekte heeft een naam gekregen: Ik heb KINKHOEST (Bordetuella Pertussis). Ik had namelijk ook Joeri besmet en die is intussen terug in Nederland en heeft een reeks onderzoeken achter de rug. En na een paar keer bloed prikken is gebleken dat het Kinkhoest is. Ik ga er dus vanuit dat het mijne hetzelfde is. Als ik terug ben toch maar eens naar de dokter gaan, want je kan met dit maanden rondlopen... Gezellig.. Ik hoop wel dat het beter is tegen Zanzibar, want duiken met hoestbuien en pijne longen lijkt me toch ni zo verstandig...

Alle mensen die post gestuurd hebben naar Malawi, het spijt me om het mee te delen, maar ik heb ze niet ontvangen. Om een of andere gekke reden is er een storing tussen Belgie en Malawi. De post vanuit Italie van Lies en vanuit Indie van Selma is wel aangekomen, maar dat is dus ook alles. solly solly solly...

We hebben ook een nieuw gsm nummer, +255 (Tanzania) 787 651213. In Kenia kunnen we hetzelfde nummer behouden, alleen wordt het dan +254 ipv +255... Bellen dus maar!!!

En weet je welk bier je hier kan drinken... Stella Artois... ze moeten Belgie toch nog beter leren ontdekken die Afrikanen...

De eerste grote opvallende verschillen tussen Tanzania en Malawi:

De minibusjes worden veel voller gepropt. In Malawi waren er telkens zitplaatsen voor vier mensen op een rijtje, hier slechts voor 2 en de rest staat gewoon recht. Lekker handig om honderden kilometers zo te rijden...

Het eerste minibusje na de grens waar we in werden gestoken had na een uurtje al panne.. een lekke band. In Malawi hadden we in al die tijd geen pech gehad. En toen we later in een ander busje moesten overstappen kreeg ook deze panne, een oververhitte motor. Gezellig om in de donkerte stil te staan in een totaal vreemd land...

Tanzania lijkt wel het land waar de verkeersdrempels zijn uitgevonden. In de steden kan je geen 20 m rijden zonder een drempel tegen te komen. En dan zijn het er ook telkens drie op een halve meter van elkaar. Lekker handig als je in een volgepropt busje zit...

De eerste indruk van de Tanzanianen is niet zo goed. De mensen lijken veel norser, veel bitser en minder vriendelijk. Ze zijn ook veel dikker, veel rijker gekleed en veel Westerser in alle opzichten.

Ook de omgeving ziet er veel moderner uit. De straten zijn schoner, grotere gebouwen, zelfs flatgebouwen (wat we nergens in Malawi hadden gezien), je kan overal nieuwe dingen kopen (in Malawi was praktisch alles tweedehands),... Je ziet direct dat dit meer ontwikkeld is!

Alles is hier kleurrijker, vooral ook de kledij. De Tanzaniaanse vrouwen hebben echte kleurrijke Afrikaanse doeken, terwijl in Malawi veel vrouwen in oude Westerse kleren rondliepen.

In Tanzania betalen ze met Shilling, wat nog minder waard is dan Malawiaanse Kwachas. Voor 1 kwacha kregen we 7 shilling...

Ik ben nog nooit in een land geweest waar communiceren zo moeilijk was. De meerderheid spreekt hier enkel Swahili en geen Engels. Lekker lastig. En met ons Chichewa komen we er niet...

We rekenen telkens terug naar de Kwacha van Malawi als we hier moeten betalen. Pure gewoonte dus... En ook als ik het over thuis heb bedoel ik Malawi... Gek he!... Ik denk echt dat ik terug moet!

Duncan


Squeez


Mijn nieuwe aanwinst..


Bao spelen en genieten....








Uitzichtje van uit ons rieten hutje

We zijn maandag om 19u vertrokken richting Mzuzu. Om 2u 's nachts kwamen we daar aan en hebben in de bus blijven slapen tot het eerste minibusje ons richting Nkatabay kon brengen. Daar aangekomen om 8u, zochten we een gezellig uitziende lodge op en doken we in het water... We sliepen in rieten hutjes op 5 m van het meer... Gezellig!!!

We ontdekten de komende dagen de omgeving, het meer en genoten van het rustig niets doen. Miko was met ons meegereisd en bleef tot donderdag. Maar terplaatse kwamen we ook allerlei bekenden tegen, zo waren Sqeeze en Sunrite daar ook, kwam Duncan woensdag langs en zagen we donderdag ook Peter. Wel grappig om allerlei vrienden in een vreemd land op een vreemde plaats te zien!

Vrijdagochtend vertrokken we terug richting Mzuzu, namen de minibus verder naar Karonga en vandaaruit tot de grens met Tanzania. We kregen een stempel om Malawi te verlaten en wandelden het land uit...

In Tanzania kochten we een visum voor drie maand en nu zijn we dus hier! We reden verder naar Mbeya (125 km hoger) en kwamen daar aan rond 22u... Een lange dag. Zaterdagochtend ontdekten we de stad en gingen 's middags op pad naar Iringa (300 km verder). Vandaag ontdekten we de stad en morgen gaan we vroeg op pad om de hele dag Ruaha National Parc te bezoeken. Dinsdag gaan we dan weer verder op pad richting Dar Es Salaam, met mogelijk nog een paar tussenstops...

Beste mensjes,

T feestje was gezellig... er zijn een twintigtal mensen gekomen, we hadden tien bakken bier gekocht (toch maar voor normaal bier gegaan) en wat fris (voor mij want met mijn pilletjes drink ik ni) en in een paar uur tijd was alles op... maar t was gezellig, lekker leuk en rustig.. k heb genoten!
En erna zijn we de stad in getrokken om ook van dit alles afscheid te nemen....

Zaterdag hebben we sochtends toch nog wat gewerkt, het verslag van ons alle drie tot 1 ombouwen voor het NRC en erna zijn we naar de stad gekomen. We hebben bij onze vriendjes rondgehangen, een rustig bartje opgezocht en vooral genoten! 's Avonds uit eten en erna met de vriendjes uitgegaan...

Vandaag, zondag moeten we nog een uurtje kijken naar ons verslag en moeten we beginnen inpakken, want mijn pijn is beter dus moet ik mee vertrekken... k heb er geen zin in! IK WIL BLIJVEN!!!!!!!

Hahahehe (Chicewa-naam kan ik niet onthouden), Lotte, Maurice en Leonie


James uit Blantyre in Lilongwe


Nitesy en ikke, eens niet samen naar de boeren, maar samen op cafee


Sunrite


de drie musketiers...


Kingman, Mike en ik


Martin en ikke. Let op mijn t-shirt (gemaakt door Miko), waarop OSANDAULA MALAWI staat, wat hetzelfde betekent als Hakuna Matata in Kenia (Don't worry...)


Lotte en Miko


Lotte en Andrew.. Let op de Chibuku, het lokale bier in Lotte haar hand. Een kartonnen pak van een liter voor 55 kwacha....(we hebben toch getrakteerd met echte drank ipv kots!)

Onderweg van de koeienboer naar huis gingen we achterin de pickup en konden we wat plaatjes schieten van het 'echte' Afrika!....

Na een helse, pijnlijke rit van meer dan 3 uur op hobbelpaadjes belandden we 80 km verder eindelijk op het ‘bedrijf’ waar we moeten zijn. We bezochten een afdeling van het ministerie, waar ze ongeveer 4000 koeien houden op 930 000 ha grond. Het is een soort natuurpark, maar dan enkel met koeien.
We kregen allerlei kuddes te zien van ongeveer 100 koeien die door twee herders worden gehoed de hele dag en iedere nacht keren ze terug naar dezelfde weide tussen prikkeldraad. Tussen december en maart laten ze stieren bij de koeien lopen en wanneer de jongen een half jaar zijn worden ze weggehaald van de moeder. De stiertjes worden gecastreerd en verkocht, de koeien worden opgefokt om later zelf in de kudde te lopen.
Het was een mooie dagje en een leuk bezoekje. Net zoals een wildpark bezoeken maar dan enkel met koeien...

Donderdag en vrijdag hebben we de laatste hand aan ons verslag gelegd dat nu echt klaar is (of toch zo ongeveer…)
Vrijdagavond geven we een ‘feestje’. We hebben een aantal vrienden uitgenodigd in een locale bar in Likuni en trakteren met Chibuku (het kotsbier:) )
Zaterdag gaan we de hele dag genieten, nietsdoen, in de stad rondhangen met vrienden en echt afscheid nemen… en maandag vertrekken we richting het noorden….
Gaan we weer op pad voor een nieuw avontuur (tenzij ik nog steeds ni genezen ben, dan blijf ik wel achter….)

in het ziekenhuis...



Victor en Kondwani...








Bij Clara, het maken van Chapati. Een keer Clara met het kindje van haar zus op de foto, een keer Martin die de chapati aan het bakken is en een keer ikke die mijn kookkunsten probeer te tonen....

Maandagochtend was er weer stroompanne. Even naar de stad komen om wat dingetjes te regelen leek me een goed plan. Ik zocht wat info op over wat mijn hoest kon veroorzaken. Want sinds vrijdag heb ik pijn in mijn borst/long door te hoesten. En het doet pijn als ik gewoon adem en erge pijn bij hoesten, niezen, lachen (en ni lachen is moeilijk met die twee giecheltrienen bij me…). Mama dacht aan ‘Bilharzia’(schistosomiasis) , een microscopisch kleine worm die in het meer voorkomt en je oploopt door er te zwemmen. Hij kruipt door je huid binnen en tast je organen aan. En een van de symptomen is hoesten…. Maar misschien is het wel een longontsteking of vocht in de longen. Of iets helemaal ander. Of helemaal niets...

Maandagmiddag gingen we verder met het verslag. Mijn verslagje begint er al aardig goed uit te zien, ik heb nu ongeveer 75 blz. Ik kroop ook even in mijn bed omdat ik veel te veel pijn had en nam een pijnstiller voordat we naar Martin gingen om daar te eten. Ik had beloofd nsima te koken voor iedereen. Maar er is niet veel van in huis gekomen. Mijn pijn was echt ondraaglijk, ik ben er in huilen uitgebarsten en toen werd er toch beslist dat we met z’n allen naar het ziekenhuis gingen. Want een gewone dokter hebben ze hier niet, als je ziek bent moet je naar het ziekenhuis.

In Likuni is er een ziekenhuis aan de overkant van de Parish. We kwamen er aan rond 19u en het was er erg rustig. We werden van de ene afdeling doorverwezen naar de andere. Elke afdeling is een ander gebouwtje (geen hoogbouw zoals bij ons dus) met daarin telkens een scheiding in HIV/aids-patiënten en mensen zonder aids risico. Ik werd doorverwezen naar de ‘private wing’ en moest daar wachten op een dokter die opgebeld werd. Voor dat ik de dokter zag informeerde een verpleegster me over de prijs 1 300 kwacha ( ongeveer 8 euro) voor de dokter die speciaal moest komen en de visite en dan nog extra kosten voor medicatie en behandelingen. Gelukkig kan ik als rijke Muzungu dat forse bedrag wel aan…
De verpleegster nam mijn koorts: 98.8 zag ik staan op de thermometer... Even verschoot ik toch. Tot ik inzag dat t Fahrenheit moest zijn. Geen koorts vertelde de zuster me. Toen de dokter kwam vertelde ik eerst mijn verhaaltje wat hij zorgvuldig noteerde. Daarna luisterde hij even vluchtig links en rechts naar mn longen en zei dat alles in orde was. Maar omdat die Bilharzia toch in mijn achterhoofd zat ging hij dat ook testen. Hij nam een bloedstaaltje om mijn witte bloedcellen te testen en een urinestaaltje om de worm te zoeken. Ik kreeg pijnstillers en pilletjes tegen de hoest mee, betaalde 3200 kwacha en dat was het.
De staaltjes konden niet ’s avonds onderzochte worden, dus werden we dinsdagochtend terug verwacht om de resultaten op te halen. Martin ging gelukkig weer mee (een Chichewa sprekend persoon mee hebben die de weg kent en overal durft voorsteken is wel handig…). Mijn bloed gaf niets speciaals aan en van Bilharzia was geen sprake. Maar wat ik dan wel heb konden ze niet zeggen. Gewoon de pilletjes opnemen en hopen dus dat het over drie dagen beter is. En anders dikke pech dus… dan moet ik misschien toch eens terug voor een RX foto te nemen van m’n longen om te kijken wat er aan de hand is. Maar laten we dus hopen dat het overgaat…
Na ons avontuur in het ziekenhuis gingen we weer aan de slag met het verslag. Best wel saai, zo hele dagen achter de pc zitten en voor de rest niets doen… Niets voor mij!

Donderdagochtend zijn Leonie en ik even naar de stad geweest en in de namiddag hebben we alweer gewerkt aan ons verslag. We konden terug werken op de computers op de Secondary Boy School, wat het handig maakt. ’s Avonds zijn we bij Clara (dat meisje met haar Nederlands vriendje) gaan eten. We leerden er hoe we ‘chapati’ moeten maken. Dit hadden we ooit gegeten aan het meer, in Cape Maclear. Omdat we het zo lekker vonden vroegen we aan Clara en haar zus of ze ons wilden leren hoe we het moesten maken. Bloem, olie, water (indien gewenst gist) en zout en dan mengen maar. Dat dan uitrollen tot een soort pannenkoek en dan bakken. Het leek simpel en dat was het ook. En het smaakte heerlijk!…

Vrijdag hebben we ’s ochtends hard gewerkt aan een algemeen stukje. We hadden allemaal al een eigen versie gemaakt en dus hebben we deze eens vergeleken en samengevoegd. Tot de stroom uitviel…. Dan zijn we maar even gaan ontspannen met een spannend boekje, in afwachting tot er weer elektriciteit was. Toen we weer aan de slag wilden gaan merkten we dat we een heel stuk kwijt waren van ons werk en we dus weer opnieuw konden beginnen… Leve de elektriciteitsstoornissen hier…

We werkten door tot 19u, gingen eten en besloten daarna uit te gaan. Ook de drie nieuwelingen gingen mee. We probeerden nog een minibusje te vinden vanaf Chigwirizano (eindhalte) maar het was intussen al na 20u en er bleken gene meer te rijden. Dan maar een taxi bellen en intussen een cola’tje drinken. We gingen naar Diplomat’s en zagen er een aantal van onze vrienden. Daarna gingen we nog even naar Harry’s waar Duncan dj is en uiteindelijk belandden we weer zoals gewoonlijk in Chez. Het was een rustige avond maar wel gezellig.

We mochten vrijdag de sleutel bijhouden van het computerlokaal en gingen zaterdag ochtend vroeg aan de slag. De hele ochtend konden we rustig doorwerken. Het verslag schiet al goed op. ’s Middags was er les in het lokaal, waardoor we verplicht werden om iets anders te doen. We gingen even op internet en kwamen in de namiddag terug om te werken. Maar helaas, de stroom was weer uit, en dit voor een paar uurtjes. Dan maar weer boekje lezen en vroeg in bed kruipen…. Het deed me goed.

Zondagochtend, pinksteren, besloot ik naar de kerk te gaan. Leonie ging met me mee en we zochten achteraan een plaatsje. Na een minuutje ontdekten we dat we aan de verkeerde kant zaten, we hadden namelijk plaats genomen aan de mannenkant. Oeps… We namen aan de andere kant plaats en maakten direct vriendinnetjes. De mis duurde ongeveer 2 uur, met heel veel gezang, gedans en maar af en toe de priester aan het woord. We volgden de anderen wanneer er bijvoorbeeld op de knieen moest gezeten worden, rechtstaan enzovoort. Bij de vredeswens waren we weer een attractie, iedereen wilde onze hand schudden. En bij de communie moesten we knielen en je tong uitsteken… Zijn we weer een nieuwe ervaring rijker…. Het was een gezellige mis, en de tijd vloog voorbij dankzij het vele gezang en gedans!

Na de mis gingen we weer wat werken op de pc en ook in de namiddag. Duncan kwam nog even langs. Hij heeft voor mij een cd’tje gemaakt met Malawiaanse muziek (als dj moet je dat kunnen he!)

Vandaag gingen we weer vroeg aan de slag gaan, maar er was weer een stroompanne, dus komen we maar even naar de stad en proberen het vanmiddag opnieuw.

Vanavond gaan we eten bij Martin en morgen ga ik naar het ziekenhuis. Mijn hoest is er nog steeds en gaat nu gepaard met pijn in mijn borst/long, bij normaal ademen en erge pijn bij hoesten, lachen,.... Er is dus toch iets niet normaal waardoor ik me toch eens ga laten onderzoeken.... Gelukkig willen mijn vriendinnetjes mee om me te steunen.

Woensdag gaan we een grote koeienboer bezoeken en vrijdag willen we het verslag afhebben. Dan gaan we nog een weekendje genieten, afscheid nemen van iedereen en we proberen volgende week maandag hier te vertrekken... benieuwd of het lukt....

Even wat algemene dingen over het leven hier….

-Wie had gedacht dat je in Afrika gemakkelijk kon vermageren is er helemaal naast…. Mijn kont begint al de vorm aan te nemen van de Afrikaanse vrouwen hier, dus ik ben al helemaal geïntegreerd blijkt wel… Men maakt al het eten hier met extra veel olie en extra veel vet. Overal langs de straat kan je “chips” kopen. Jammergenoeg niet zoals bij ons lekkere frietjes, maar wel vettige slappe, soms nog rauwe aardappelen (maar wel lekker af en toe!). Alle groenten worden gebakken in een vette laag olie, en van de rest van het eten druipt de olie er ook vanaf. En het vlees dat we krijgen wordt omschreven op het pakje van de winkel als bijvoorbeeld “Chicken things”, lekker vaag he.. wat er eigenlijk op neerkomt op ingewanden (bw…) en vetbrokjes…. Maar we klagen niet hoor, want we krijgen echt elke dag lekker eten, meer dan genoeg en we lijden dus helemaal geen honger…. Integendeel dus….

-Als ik me voorstel krijg ik meestal op twee verschillende manieren een reactie. De eerste reactie is van de mensen die mijn naam op Chinees vinden lijken en er helemaal niet mee weg kunnen. Ze vinden de vreemdste dingen uit als ze me roepen en moeten ook vaak honderd keer opnieuw vragen hoe ik weer heet… En de andere groep mensen die kent de naam, Veele (of zoiets) omdat dit een naam van hier is. En het had ook een mooie betekenis, zoals alles hier, maar die ben ik intussen alweer vergeten….

-Afrikaanse mensen zijn trouwens ook een beetje Chinees. Ze kunnen namelijk heel vaak ook de ‘R’ niet uitspreken. Waardoor men iemand bijvoorbeeld zijn naam zegt en je het pas begrijpt als hij wordt neergeschreven omdat die ‘L’ eigenlijk een ‘R’ blijkt te zijn… Men eet vaak ‘Lize’ en dat was in het begin dus ook even wennen….

-In de Parish zien we elke zondag opnieuw allerlei dingen naar binnen komen. Zakken suiker, bloem, rijst, eieren, noten, fruit,… tot zelfs levende kippen, konijnen, schapen,…. Dit zijn de offers die in de kerk door de mensen van de gemeenschap worden gegeven aan de priester/kerk. En het gevolg is dus dat wij, als rijke stinkerds, al deze dingen opeten. Ik voel me er toch ongemakkelijk door… Na priester Peter eens uitgehoord te hebben wat er met de offers gebeurt (ik was benieuwd of dit naar de armeren uit de buurt gaat ofzo) en Peter zei dat dit voor God is en dus niet weggegeven mag worden. Maar hoe hij dan kan verklaren dat wij het opeten is me nog steeds niet helemaal duidelijk….

-Ik heb hier trouwens al een record aantal eieren gegeten (voor mezelf bedoel ik dan). Ik heb denk ik in mijn hele leven nog nooit zoveel ei gegeten als hier nu in die drie maanden… Dus mam, nooit meer zeggen dat ik eieren moet eten, want ik kan wel even opnieuw 24 jaar verder volgens mij….

-En als reactie op Willi even iets over het gedrag van een autobestuurder in Malawi:

Het is hier in Malawi ‘doodnormaal’ dat je als chauffeur met drank achter het stuur zit. In het begin keken we onze ogen ook altijd uit toen we in een taxi stapten met een chauffeur die aan de drank was. Maar uiteindelijk blijkt iedereen hier zo door het leven te gaan en voorlopig hebben we nog geen ongelukken gehad. We kijken ook wel uit dat we niet bij iemand in de wagen stappen die dronken is. Maar het stuur in de ene hand en een biertje in de andere is dus wel al dagelijkse kost voor ons.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd goed gaat. Want vorig weekend zijn er vrienden van ons tegen een boom gereden, in het midden van de nacht. Ze kwamen terug van een feestje op het NRC, hadden dus waarschijnlijk wel allemaal wat (teveel) gedronken en zijn zo in het ziekenhuis beland. De autowegen zijn hier helemaal niet verlicht, waardoor het bijna lijkt alsof je met je ogen dicht auto aan het rijden bent. Een ongeluk is dus wel snel gebeurd ‘s nachts. En het is hier zelfs op het nieuws op tv geweest, hadden ze eindelijk eens iets om te tonen… Onze vrienden zijn dus in het ziekenhuis beland maar zijn niet in levensgevaar. De chauffeur (hij heet Gift maar dan in het Chichewa) is het zwaarst gekwetst: een been gebroken, een stuk van zijn tong gebeten, tanden zijn verschoven en meer van dat. Ook degenen naast de chauffeur heeft een been gebroken en veel snijwonden. Peter (Fluffy Peter) die achterin zat heeft allerlei snijwonden, een geblesseerde knie en is tegen de stoel voor hem gevlogen (gordels zijn hier ook nog niet uitgevonden!) waardoor hij last heeft van zijn borstkast en met ademen. Maar al bij al is het dus gelukkig niet zo erg, over een paar weken zijn ze alles vergeten en zullen ze wel weer stomme dingen uithalen. Alleen wel een duur grapje want de auto is helemaal in tutiefrutie…

Daarnaast is het ook normaal dat je in de midden van de straat rijdt ‘s nachts omwille van de veiligheid van mensen op straat. Er is nergens straatverlichting, dus een fietser of voetganger aan de kant van de weg kan je makkelijk omver rijden. Bewust iets meer in de midden rijden is dus wel slim. Een tegenliggende auto zie je aankomen omdat hij (normaal gezien toch) lichten heeft. Maar voetgangers en fietsers zie je helemaal niet tot je er bijna bovenop rijdt. Meer in de midden rijden lijkt mij dus een heel verstandige keuze en zou ik zeker ook doen als ik hier met een auto midden in de nacht zou moeten rijden….

En dan nog iets over het gebruik van de grootlichten. Ook dat is toch heel logisch als je geen verlichting hebt en dus amper ziet waar je rijdt. Wanneer een tegenligger aankomt doof je de grootlichten, en hier doet men vaak tekens met de knipperlichten naar elkaar om de breedte van de auto goed aan te geven. Het is heel gek om plots de pinker aan te steken, maar toch gewoon door te rijden. Maar zo werkt het hier. En alles went naar ‘t schijnt… en ‘t blijkt ook nog te kloppen, want wij letten daar al helemaal niet meer op….

Maandag zijn we samen met Flemming van ACEM op pad geweest. We hadden aan hem gevraagd om ook nog wat grote boerderijen te mogen bezoeken. Hij had voor ons een afspraak geregeld bij “Chicken Valley Chicken” op maandag. We kwamen bij een heel erg Westers uitziend bedrijf, mochten plaats nemen in de chique leren zetels en moesten een uur wachten om dan te horen te krijgen dat we op een andere vestiging moesten zijn. De eerste plaats waar we waren was een verdeelpunt waar mensen kippen konden kopen. En waar de kippen werden uitgevoerd naar buurlanden, want het was echt een grote boerderij , The Central African Poultry Factory.

Op de andere vestiging werden we eerst rondgeleid in hun voederfabiek. Ze maken per dag ongeveer 1600 zakken van 50 kg voer, 80 ton dus. Ze maken er voer voor kippen, varkens en koeien en het zag er net zo uit als bij ons. Boeren kunnen hun gewassen (bijvoorbeeld maïs of soja) daar afleveren (per ton, dus soms werken boeren samen om aan het gewicht te komen. Want met een zakje maïs moet je dus niet afkomen…) dan wordt het verwerkt, gemengd en tot krachtvoerkorrels gemaakt zoals wij dat ook kennen. Het voer wordt gebruikt voor de eigen kippen maar wordt ook verkocht. Een afdeling ernaast maakt olie uit soja dat eerst wordt gewassen, verhit en geplet tot vlokken (zag eruit als corn flakes). En de olie kan je hier in alle supermarkten kopen.

Deze week hebben we niet veel meer gedaan dan gewerkt aan het verslag. Tot dinsdag konen we de laptop van Joeri nog gebruiken, wat erg handig was omdat we dan elk een eigen computer ter beschikking hadden. Nadien was het iets moeilijker maar met goede afspraken onderling kwamen we er. We wisselden vaak af, gingen om beurt een middagje naar de stad terwijl de andere konden werken, en werkten ‘s avonds door tot we in ons bed kropen. En sinds vrijdag hebben we weer elk een laptop tot na ‘t weekend. Dit doordat de drie nieuwe een weekendje weg zijn naar het Zuiden: Blantyre en Zomba en we gelukkig de laptop in beheer kregen. Lekker saai zo hele dagen achter de pc zitten…

Dinsdagavond waren we uitgenodigd door Joeri en zijn vader om samen te gaan eten. We aten lekkere pizza en gingen daarna wat drinken in een gezellig kroegje om wat te babbelen. Woensdag ben ik even naar de stad gekomen om mijn rustmiddagje te vullen terwijl Leonie en Lotte aan het werk waren. ’s Avonds bakten we pannenkoeken en het was een waar festijn! Het was bijna zo lekker als die keer in Cape Maclear. We hadden ook bananen en avocado gekocht om het er helemaal naar toen te doen smaken. Het was verrukkelijk… Zo lekker dat we donderdagochtend als ontbijt de rest van het beslag opmaakten en we een zwaar ontbijt achter de kiezen hadden. Ideaal om de hele dag te werken!

Vrijdagochtend hadden we afgesproken om een dagje mee te lopen in een private secondary school. We werden om 7 uur opgehaald en de les begon om 7.30u. We liepen les mee in de hoogste klas, ‘form four’ en begonnen de ochtend met een biologieles. De leraar begon met de leerlingen te overhoren over de vorige les van de dag ervoor. Het ging over genetica (homozygoot- heterozygoot- dominant- recessief) en het was best interessant. Het tempo lag wel erg laag en de leraar herhaalde vaak hetzelfde. Het gebouwtje was een oud huis waar ze een schooltje van gemaakt hebben, in iedere (kleine) kamer een andere klas. In de klas stond een krijtbord vooraan en er stonden een paar houten bankjes waarop een 25 tal leerlingen zaten. De leeftijden zijn erg verschillend. Sommigen zijn achttien als ze in hun laatste jaar zitten, sommigen gaan pas laat naar school en zijn al heel wat ouder. Zo zat er ook een grijze man in de klas…
De leraar riep heel erg hard (of dat nu was omdat wij er waren of niet is niet echt duidelijk) en de hele les werd in het Engels gegeven (altijd).
Na de biologie les kregen de leerlingen test. Iedere week sluiten ze af met een test van een bepaald vak en zijn op vrijdagmiddag vrij. Voor ons zat onze ochtend erop, want ze zouden geen lessen meer krijgen. We wandelden terug naar huis en gingen weer aan het werk. Ook ’s avonds hadden we geen zin om uit te gaan en hebben in plaats gewerkt. (zijn we lekker streverig bezig!)
Ik had geen zin om weg te gaan, want ik was moe aangezien ik ’s ochtends om 5 uur wakker was en ni meer kon slapen en ik me ook niet kiplekker voelde. En een avondje thuisblijven kan natuurlijk ook geen kwaad voor mijn spaarpot want ondanks mijn sparen zie ik hem wel goed slinken…

Zaterdag hebben we overdag gewerkt en zijn ’s avonds naar Miko geweest (die jongen die we in het NRC hebben ontmoet). Hij is een artiest, een schilder en wordt in het hele land gevraagd om schilderwerk uit te voeren. En hij is dus ook geen arme sukkelaar... Hij heeft een groot mooi huis, met bijna alles wat wij als westerlingen in ons huis hebben... alleen geen stromend water en geen wc.... We hebben er allen samen gegeten en erna film gekeken. We hadden op voorhand Kill Bill aangevraagd, ik omwille van de muziek die ik erg mis (heb ik thuis op cd’tje en draai ik heeeeel vaak) en omdat Leonie deze klassieker nog nooit gezien had en we dat een schande vonden… Het was erg gezellig en we bleven nadien allemaal slapen in het logeerbed… Gezellig hoor :)
Zondag hebben we Miko verrast met een pannenkoekenontbijt waarvan we allen genoten en zijn erna naar huis gewandeld om…. je raadt t nooit…. terug aan ’t werk te gaan…..!

Het sponsorgeld wordt trouwens bijna niet besteed tijdens het project. Bij andere teams, zoals het bouwteam is het duidelijk dat dat geld naar bouwmateriaal gaat en daaruit een klaslokaal wordt gebouwd. Bij ons ligt het anders omdat we pioniers zijn en een onderzoek doen en geen concreet ding uitvoeren. Ons geld wordt minimaal door ons gebruikt voor bijvoorbeeld het bezoeken van de grote boeren (benzine), het printen van de enquêtes en een bijdrage aan de priester voor ons verblijf. Voor de rest wordt het geld gespaard door Acem voor een volgend team dat onze resultaten concreet gaat uitwerken. Een volgend team kan bijvoorbeeld een vaccinatieschema opstellen bij kippen en met het geld vaccinaties kopen. Of een dorpje helpen met aankopen van nieuwe dieren. Of een dorpje een dierenarts toekennen die hun dieren iedere maand controleert. Of iemand in dienst nemen die de boeren gratis gaat voorlichting geven over landbouw, want hun kennis is meestal nihil. Of….
Het is dus even sparen en afwachten. Maar in ons verslag komen we dus met adviezen waar een volgend team mee verder gaat werken en waarbij ze het geld goed kunnen besteden.

De hele week zijn we aan het werk geweest voor school. De data invoeren, literatuurstudie en verwerkingen. Dinsdag vertrokken drie jongens van ICT naar een hotel in de stad. Ze wilden voor ze naar huis gingen nog even het gevoel van op reis gaan hebben en de luxe van een hotel ervaren.

Woensdagavond zijn we wat gaan drinken in ons plaatselijk kroegje in Chigwirizano en is States samen met een vriend langs gekomen. ’s Avonds zijn Lotte en ik ingegaan op hun uitnodiging om bij hem thuis iets te gaan eten. Leonie ging naar de jongens van ICT om daar een lekker warme douche te nemen en wij gingen na het eten haar ophalen. Maar ons eten had allerlei vertragingen en uiteindelijk konden we pas na middernacht eindelijk eten. Leonie was samen met de nieuwe teruggekeerd van het hotel dus we moesten ons om haar niet teveel zorgen maken. Het was erg gezellig en er kwamen allerlei bekende vrienden over de vloer. Toen we terug naar huis wilden was er een probleem met de auto waardoor we vast zaten. Maar gelukkig konden we daar blijven slapen. Lotte en ik werden samen in een bedje gelegd in een aparte kamer en het was erg romantisch :) Maar van slapen kwam er niet veel in huis…… voor mij, terwijl Lotte al na een paar minuten lag te snurken.
Na en slaaploze nacht gingen we rond 6.30u weg om onze jongens toch nog te kunnen uitzwaaien voor ze terug naar Nederland vertrokken. De jongens van ICT en electro vertrokken om 7u en de bouwers om 10u. We namen afscheid van hen en toen waren we alleen… met de drie nieuwtjes.

Vrijdagnamiddag zijn we richting de stad vertrokken en onze plannen om voor het avond eten terug te zijn op de Parish zijn mislukt. We bleven hangen met States en zijn vrienden, hielden een drankwedstrijd waarbij degene die geen Engels sprak moest drinken en voor we het wisten was de zon onder. We zijn dan maar allen samen iets gaan eten, een partijtje pool gespeeld en wat gedronken in een leuke bar. Daarna zijn we met zessen naar een andere bar geweest en lieten States achter in de poolbar. En we vonden een plaats waar ze cocktails maken! Onze eerste Malawiaanse cocktail smaakte fantastisch! Nadien gingen we nog naar onze dancing, Chez-untemba, waar we intussen al vaste klant zijn. Later op de avond vonden we daar States terug, “mijn” rijke Indiër en nog veel meer andere mannen. En tegen het einde van de avond was ik alle mannen zo beu dat ik de eerste die nog maar naar me keek wel een klop kon geven. We kregen een lift naar huis en rond 5uur zagen we eindelijk ons bedje. Waren we even 12 uur later thuis dan verwacht…

Ook in het weekend hebben we de hele tijd aan ons verslag gewerkt. Zaterdagavond zijn we heel kort, tot 23uur, uitgeweest in the Culture Club in Chigwirizano en hebben ook deze keer te voet terug gelopen naar huis, maar nu werden we geëscorteerd door drie jongens die –naar eigen zeggen- onze bodyguards waren (hoewel wij breder en ouder zijn..). Zondag hebben we na het werken even gaan kijken naar een voetbalmatch van de Malawi Stars (uit Likuni) tegen een ploeg waarvan ik de naam vergeten ben. En we hebben gewonnen!

Er kwam ook een vriend van Lotte langs, Bram. Hij is hier samen met zes andere studenten, ze studeren allemaal in Delft bouwkunde, waren op een studieproject in Lusaka en zijn nu nog wat aan het rondreizen. Bram had gevraagd of ze misschien bij ons in de Parish konden logeren en de priester vond het geen probleem. Ze zijn twee nachten gebleven en gaan nu verder naar het Noorden en het meer.

En intussentijd blijven wij mooi braafjes verder werken met ons verslag. We kregen van de priester, Peter, de computer van de Parish tot onze beschikking en tot gisteren konden we ook de laptop van Joeri nog gebruiken, waardoor we elk een pc hadden en dus goed konden doorwerken. We komen er wel…..!
Mijn hoest is ook nog steeds niet over. Ik kreeg al een warmwaterkruikje van een vriendelijke jongen in bruikleen (k wist niet dat ze dat hier ook hadden…), en k heb al vaak gehoord dat ik naar het ziekenhuis moet voor medicatie. Een flesje hoestsiroop is intussen al helemaal uitgelikt, zonder resultaat… Misschien moet ik toch maar eens een plaatselijke medicijnman raadplegen…:)

Het gooien met allemaal 500 briefjes... we hadden er een stapeltje.. voelen we ons als Dagobert Duck :)
even wat meer uitleg hierrond: dit speelde zich af net voor we met z'n zeven naar Senga Bay vertrokken en wij verder doortrokken op reis. Iedereen had ongeveer 50 of 100 euro van zijn spaarcentjes afgehaald van de bank, omdat je daar nergens banken hebt. En het grootste briefje hier is eentje van 500 kwacha wat neerkomt op ongeveer 3 euro... dus hadden we elk wel een stapeltje. De jongens kwamen op het idee om alles eens samen te gooien en te kijken hoeveel dat dan wel niet was... en het was inderdaad een grote pak geld waarmee dan gegooid moest worden alsof we echt rijke stinkerd zijn....


Alternatieve vervoersmiddel....

Even een schets van hoe slim wij hier wel zijn…

We gaan op het heetst van de dag een berg beklimmen op teenslippers en nemen daarvoor met ons drieën slechts één flesje water mee en geen zonnecrème….

Op het middaguur fietsen en nieuwe routes uitproberen, verdwalen en dorst hebben en dan maar uit armoede lokaal (vies) bier gaan drinken in een kroegje aan de kant van de straat en dan verwonderd zijn dat het in je hoofd zit en dat we een buslading mannen en telefoonnummers hebben verzameld…

Starten met zwemmen naar een eiland 2,5 km verder om 16uur. (En da in het meer waar krokodillen en nijlpaarden leven.) Leonie zwom op kop, Lotte en ik erachter al lachend, grapjes maken en dus af en toe bijna verdrinken van het lachen. We hoorden Leonie plots roepen dat de terugweg langer is en ze dat niet ging halen… en toen werd het plots stil, antwoordde ze niet meer op ons geroep en zagen we ze niet meer… Lotte en ik dus gedaan met grappig doen en vlug terug beginnen zwemmen om een lokaal vissersbootje (prauwtje) aan te houden en de jongens op Leonie af te sturen….. En wij dus terugzwemmen op ongeveer honderd meter van het eiland zonder er echt geweest te zijn. (maar we deden het later wel echt hoor!) En op de terugweg zagen we de zonsondergang vanuit het meer en was de tocht een echte donkere nachttocht… Gelukkig moesten we niet bang zijn om overreden te worden!

We hebben van de ksa waterzuiveringstabletjes meegekregen maar die hebben we nog niet gebruikt. Vanaf dag één dronken we gewoon kraantjeswater en namen het risico. In de bergen drinken we gewoon het water afkomstig van riviertjes, beekjes en watervalletjes… Als je echt dorst hebt sla je alle goede raad in de wind!

In alle reisgidsen staat er als advies over fruit en groenten “peel it, boil it, cook it or forget it”. Ook deze goede raad lappen we aan onze laars want we eten rustig de net gekochte groenten en fruit op de markt op, door er eens mee over onze (smerige) t-shirt te wrijven.

Ook handenwassen voor eten is al geen gewoonte meer geworden. De desinfecterende zeep zonder water werd de eerste week wel gebruikt maar staat nu te verkommeren in de kast..

Op de marktjes en langs de straat kan je ook overal frietjes kopen. Erg lekker maar eigenlijk ook af te raden omdat het vet waarin het gebakken wordt van slechte kwaliteit is en nooit ververst wordt… maarja, als je honger hebt….

’s Avonds moeten we nog al vaak eens in de donkerte onze weg terug zoeken naar de Parish, vanaf de bus of vanaf het dorpje. En hier hebben ze nog geen straatverlichting uitgevonden, net zoals dat verharde wegen een luxe zijn (en vol putten zitten), waardoor de nachtwandeling vaak een tocht met vallen en opstaan is

We hebben tot nu toe slechts één fietser gezien met een licht. Het is hier echt doodsgevaarlijk om in de donkerte met je fiets over straat te gaan. De auto’s zijn de enige lichten die je ziet, als hun lichten dan al werken. En een fietser op het laatste moment bemerken is soms erg moeilijk als je in de auto zit. Want iedereen rijdt hier met hun grootlichten waardoor je verblind wordt door je tegenligger en dan even helemaal niets ziet, dus ook geen fietser op de weg… En wij zijn ene keer in de donkerte van het NRC naar huis moeten komen fietsen. Toen vond ik het wel erg eng!
We zijn al bijna allemaal iets vergeten ergens onderweg. Leonie was de eerst om haar tandenborstel te vergeten. En ook eens achterop een pick-up had ze haar fototoestel vergeten toen we waren afgestapt. Gelukkig zijn Malawianen erg vriendelijk en kwamen ze ons achterna gelopen. Die stomme Azungus waarop iedereen toen moest wachten toch… Ik heb ook al mijn tandenborstel vergeten, waardoor we nu enkel nog wachten op Lotte om de hare eens kwijt te spelen zodat we een heel nieuwe collectie hebben…

We beslissen alles op het laatste moment. We maken geen plannen en zien wel waar we komen en waar we eindigen. Niet altijd zo slim…. Zo gingen we onderweg naar Mulanje door het de dag op voorhand te beslissen en pas ’s ochtends ons gerief samen te rapen. Niet verwonderlijk dan dat we zonnecrème vergeten en geen handdoek meehebben… En we niet precies weten welke bus we waar moeten nemen en hoe alles in elkaar zit… We leven echt van dag tot dag en zien wel wat er komt..
Zo hadden we onderweg naar Cape MacClear het ongeluk door van de pick-up te stappen aan de kortste weg, maar de minst begaanbare weg, waardoor er geen auto’s voorbij kwamen om ons op te pikken. En dat op 70 km van het meer… Gelukkig kwam na een paar uur wandelen (alweer zonder eten of drinken op het heetst van de dag… leve de waterpompen aan de kant van de weg!) toch een bus vol Engelsen langs die ons onbezonnen en onverstandig vonden en ons meenamen in hun georganiseerde en uitgestippelde leventje…

Even een citaat wat in de Lonely Planet over Mount Mulanje staat en de route die we gewandeld hebben: “On the south-western side of Mulanje, the Boma-path and the path from Lichanya to Nessa are both dangerously steep and very rarely used..”
“The summit of Sapitwa is the highest point on Mulanje, at 3001 m. “Sapitwa” in Chichewa means “don’t go there”. You can walk to the top, but it’s a toughie, and the upper section involves some scramling and tricky walking among large boulders and dense vegetation."

Om niet te vergeten dat we meisjes zijn hebben we besloten om elke dag een meisjesuitspraak te doen. Zo was de eerste op de berg “oh, m’n nagel is gescheurd!” en “ik kan hier niet naar het wc want er is hier helemaal geen hokje op deze berg”.

Mijn naam op de berg was trouwens vanaf de eerste dag “osweka” wat gek of gedrogeerd betekent… Hoe zou ik daar toch aankomen….?

Vrijdag 27 april ben ik samen met Nitesy naar een ander dorpje geweest om er de boeren te bezoeken. We werden weer eerst ontvangen door de hoofdman en mochten daarna de andere mensen in het dorp ondervragen. Het was duidelijk dat dit dorp rijker was dan mijn vorige dorpje. Er was ook een boer die echt in Zuid-Afrika voor landbouw gestudeerd heeft en nu een groot bedrijf heeft. Hij heeft 1100 kippen die hij opfokt voor het vlees en dan op de markt verkoopt. Ik mocht een kijkje nemen in de stal, moest eerst door een voetbadje en zag dat het er allemaal erg professioneel uitziet. Bijna net zoals bij ons, maar dan met goedkopere middelen. Naast de kippen had hij ook nog varkens waarmee hij fokt voor het vlees. Het contrast met alle andere boeren was erg groot. De meeste boeren hebben een hectare grond waarop ze maïs verbouwen, een paar kippen en geiten. En deze boer had 25 ha, heel wat dieren en natuurlijk een erg sjiek huis. De andere dorpsbewoners waren meer zoals al de rest van de boeren, met veel minder rijkdom. Gek dat deze mensen samen in een dorp wonen, rijk en arm samen… Tijdens de vragen ben ik bij een vrouw moeten blijven eten (‘lekkere’ nsima…) en helemaal op het einde werden we ook weer bij een ander gezin uitgenodigd die speciaal voor ons gekookt had. We konden dus niet weigeren en genoten daar alweer van een bord vol nsima. De mensen spraken geen Engels en Nitesy vertaalde voor mij alles. Ze nodigden mij uit om nog eens te gaan eten en we spraken af om de zondag erna langs te gaan. Nitesy was niet uitgenodigd, waardoor ik alleen moest gaan. Uiteindelijk heb ik kunnen verkrijgen dat ik de jongens van het bouwteam kon meebrengen. Want het dorpje ligt vlak naast de school waar zij aan het bouwen zijn, waardoor ze elkaar ook kennen. Zo moet ik toch niet alleen gaan naar die mensen…

Vrijdagavond ben ik met de jongens uitgeweest, hebben vanalles gemixt en de volgende dag had ik dus een lekkere kater… En net nu vertrokken we om 6uur ’s ochtends naar het Zuiden om Mount Mulanje te bezoeken. Gelukkig lieten mijn reisgenoten- Lotte, Leonie en Joeri- mij aan het raam zitten, zodat de frisse lucht toch een beetje deugd deed…

Na een lange busrit naar Blantyre en daarna verder naar Mulanje kwamen we eindelijk aan rond 16uur. Tijdens het overstappen in Blantyre ben ik ook geld kwijtgeraakt doordat iemand het uit mijn broekzak heeft gestolen. Gelukkig was het niet zoveel (500 of 1000 kwacha, dus 3 of 6 euro). Aangekomen in Mulanje zochten we de juiste personen die ons konden helpen op de berg. We vonden een jongen, Djuma, die ons wel wou meenemen de berg op. We kochten eten voor 5 dagen ver, en spraken de volgende dag om 6uur af om samen op pad te gaan.

Zondag was echt een relaxdagje!
We (ICT en Landbouwteam, de anderen waren naar de golfclub en cricket gaan kijken) zaten in de tuin, lagen op een doek in het gras, lazen een boekje, speelden een gezelschapspel en hadden een gezellig muziekje op de achtergrond. Echt gezellig nietsdoen dus! In de namiddag gingen we naar Likuni om er een plaatselijk kroegje op te zoeken. We leerden Chibuku drinken, het plaatselijke bier hier. Het smaakt nog steeds naar kots en het ziet er ook zo uit, maar het was al een stuk beter dan het vorige locale bier dat Lotte en ik geproefd hadden. Maar ik verkies toch nog steeds een Carlsberg als bier hier…. We poolden een paar spelletjes en maakten kennis met de kroeggangers. En om 18u hadden wij, de meisjes, afgesproken met Clara.
Clara is een locaal meisje dat helemaal dol is op de Nederlanders hier. Eén van de jongens van het eerste team dat hier geweest was van ex-change, vorig jaar, is haar vriendje geworden. Eerst dachten we dat dat een vakantieliefje zal geweest zijn. Maar nu blijkt dat Clara in juli voor drie maanden naar haar Nederlands vriendje gaat. Het blijkt dus toch serieus te zijn…
We hebben Clara al vanaf het begin leren kennen en waren al een paar keer uitgenodigd bij haar thuis om daar te gaan eten. Zondag is het eindelijk zover gekomen dat we een afspraak hadden gemaakt om dan eens op bezoek te gaan. Ze woont samen met haar vader en broer en zus in een huis (de moeder is dood) en ze zijn geen arme stakkers… We kregen een lekkere maaltijd van nsima en speciaal voor Leonie ook aardappeltjes, boontjes, kip, koeienvleespotje, komkommer (lekker!) en we genoten van de maaltijd! Nadien bleven we nog even in de zetel zitten, kregen een soort nieuws op tv te zien en ook het weerbericht (ziet er net zoals bij ons uit vond ik). En nadien een soap in gebrekkig Engels en met slechte acteerprestaties maar het was wel heel grappig… Nadien wandelde de vader, de oom en Clara met ons mee, want alleen over straat lopen vindt iedereen hier toch zooo gevaarlijk…

Maandag hebben we een poging gedaan om onze enquêtes te verwerken op de pc. We deden dit in het computerlokaal van de LBSS (Likuni Boy Secondary School), waar de ICT jongens aan het werk zijn. We hebben de hele tijd lopen klungelen en uitzoeken hoe we het best de vragen konden omzetten, ze in excell verwerken en hoe het dan precies moet… Zijn we lekker handig bezig met onze superkennis van statistiek en excell…
Dinsdag zijn we hiermee verder gegaan en hebben de meeste vragen intussen op de pc gezet. Nu is het wachten op de rest van de enquêtes voordat we er ook echt iets mee kunnen doen. En van een aantal vragen weten we nog niet goed hoe we de verwerking moeten doen, omdat het open vragen zijn en dit dus moeilijk te verwerken is.. Maar het komt wel goed!
We hebben deze week ook verder gewerkt aan de literatuurstudie nu we wat meer concrete informatie hebben en dus ook beter weten waarover we moeten schrijven. Ik maak mijn eindwerk rond de ziektes bij de dieren. De meest voorkomende problemen hier zijn diarree bij geiten, maar men weet niet wat de oorzaak ervan is. De kippen hebben zowat allemaal griep, ofwel is dat het enige dat de mensen kennen... Veel andere dieren hebben we niet gezien dusja… Alleen jammer dat ik voornamelijk literatuur voor koeien mee heb en dus ook de ziektes bij hen. Ik moet dus dringend boeren zoeken die ook koeien hebben!

’s Avonds zijn we weer in Chigwirizano naar de Culture Club geweest. Daar gingen we voetbal kijken. De club bestaat uit een klein danszaaltje binnen, een zaaltje ernaast met een pooltafel en bar en een koer buiten waar een bar staat, een tv’tje hangt en een verhoogje waar nog een pooltafel staat. We keken buiten naar de voetbal, degene die er snel bijwaren hadden een plastiek stoel en we keken naar het schermpje in de verte van ongeveer 14 inch… De bal blijven volgen was een moeilijke opgave en spelers herkennen al helemaal… Iedereen hier is supporter van een Engelse ploeg. De meeste zijn voor Manchester en die speelden net tegen Milan. Natuurlijk supporterde ik voor Milan en was één van de weinige die juichte als ze scoorden. Maar jammergenoeg kreeg de meerderheid in de kroeg hun zin, toen ManU won…. ’s Nachts wandelden we terug naar huis en iedereen verklaarde ons voor gek. Ze zijn hier allemaal erg bang en durven niet te voet op straat komen. De verhalen zijn hier heel erg opgeblazen over wat er kan gebeuren en dus maakt iedereen elkaar heel erg bang. Maar we hebben helemaal niets verdachts tegen gekomen en waren 10 minuten later thuis. We hoorden de volgende ochtend dat er vorig jaar eens twee mensen hier onderweg overvallen en vermoord zijn. Maar wat er van waar is en wat verzinsels zijn is ons wel een vraag, want het is een kort stukje langs een grote baan. We zijn ook niet van plan om dit elke week te doen ofzo, want als het regelmatig wordt, dan wordt het misschien inderdaad wel gevaarlijk. Maar voorlopig zijn we nog niet bang!

Woensdag hebben we een dagje in de stad doorgebracht. Leonie en ik laten een tasje maken en we gingen samen met onze maker ervan een stofje uitkiezen die we mooi vonden. We slenterden wat rond in de stad, deden inkopen (lekkere pruimen, kiwi’s en chocolade!) en slenterden rustig wat rond. ’s Avonds zijn we samen met Philip (de leerlingpriester), Joeri en Daan naar een andere bar geweest, ergens in de stad. Het was duidelijk een bar waar enkel de rijkere Malawiaan kan komen. En daar keken we voetbal op een groot scherm met beamer. Wat een contrast met de vorige avond!

Maandag zijn we naar het NRC geweest om voor de laatste maal onze opdracht te bekijken en te bespreken. We hebben de eindversie van onze vragenlijst opgesteld en konden deze eindelijk uitprinten. We kregen te horen dat onze meisjes het heel druk hebben op school en dat ze graag ipv deze week elke middag te werken op zaterdag wilden afspreken.
Vrijdag gingen we nog eens terug om concreet af te spreken en zaterdag konden we dan eindelijk op pad. Nitesy, het meisje dat met mij meeging om te vertalen kon echter niet fietsen. Ze kreeg van het NRC een grote mannenfiets en dat ging helemaal verkeerd, dus na een paar meter hebben we gewisseld waardoor ze op mijn kleine vrouwenfiets terecht kwam. Aangezien de wegen hier onverhard zijn, vol putten en bulten zit en heel erg zanderig is, is dit echt geen pretje om te leren fietsen. Na een paar keer te vallen, in het maïs te rijden en in de gracht te zitten kwamen we uiteindelijk toch aan in ons dorpje. Nitesy had de dag ervoor al naar het dorpshoofd geweest om te vragen of het goed was dat we kwamen. We werden door hem onthaald en hij was de eerste persoon op wie we onze vragen vuurden. Nadien konden we verder in het dorp de mensen lastigvallen met onze vragen en hen uithoren. We bezochten ongeveer 20 gezinnen. Telkens werd het werk gestaakt, werd (indien ze dat hadden) een stoel uit het huis gehaald waarop we konden zitten, of de slaapmat. En dat terwijl de bewoners op de grond gingen zitten. De meeste mensen hebben ongeveer een hectare grond voor maïs, een paar kippen en sommige een paar geiten. Veel meer dan dat bezitten ze niet. En de dieren worden ’s nachts allemaal binnen in huis genomen tegen de dieven. De meeste zijn ofwel niet naar school geweest ofwel tot de lagere school. Hun (agrarische) kennis is dus erg mager. Ze kunnen bijvoorbeeld wel zien dat hun geit diarree heeft, maar wat daar dan de oorzaak van is of wat ze eraan kunnen doen is voor hen Chinees. Er is dus veel werk aan de winkel!
Na een volle dag aan het werk te zijn in het dorpje namen we afscheid. Nadien bleek dat mijn dorpje waarschijnlijk een stuk armer is dan dat van Leonie of Lotte, want zij hadden ook boeren met varkens, koeien en grotere stukken land. Het was wel een erg leerrijke en leuke dag. Het bezoeken van de boeren, echt in kleine arme dorpjes komen en met de mensen praten is echt heel anders dan in de grote stad of in de rijkdom van de Parish waar we logeren….
Onze meisjes hebben nog steeds examens en kunnen deze week ook moeilijk afspreken. Nitesy gaat vandaag de hoofdman van ons volgend dorpje bezoeken en dan gaan we donderdag weer aan de slag met dat dorpje te bezoeken. Ik ben benieuwd hoe dat gaat zijn.…


Vrijdagavond zijn we uitgeweest, met een jongen (Miko) die we hebben leren kennen op het NRC. Er was ’s avonds een feestje op het NRC en dat leek ons wel leuk om op onze “nieuwe school” eens een feestje mee te maken. Maar uiteindelijk ging Miko toch niet naar het feest en hadden we dus geen vervoer. Maar we zijn wel met hem uitgeweest in het dorpje waar we altijd iets gaan drinken, hier naast Likuni (Chigwirizano). Er is hier ook een uitgaanscafé waar iedereen uit de buurt samen komt. En we kenden er ook al een paar mensen, van tegen te komen op straat in het dorp. Grappig! Het was erg gezellig, we hebben gepoold en rustig wat gedronken en ook even wat gedanst. Maar we moesten de volgende dag vroeg op om om 7u te beginnen werken voor ons onderzoek, dus het werd geen late avond…

Zaterdagavond zijn we ook uitgeweest. Dit keer met Joeri (van ICT), Leonie en enkele Malawianen die ons het locale uitgaan gingen leren kennen. We hebben een paar verschillende kroegjes gedaan maar zijn toch weer geëindigd in de dancing waar we anders ook naartoe gaan. Het was erg gezellig. Er waren ook mensen die ons herkenden van de vorige keren. Zo was er een Indiër (Lala) waar ik vorige keer dat we er waren mee had gebabbeld. Hij handelt in Paspoorten en kan voor mij wel eentje regelen van Malawi of Zuid-Afrika of een van de buurlanden als ik dat wil…. En hij had vorige week 1.4 miljoen kwacha gewonnen in het casino en zaterdag ook net weer 840 000. Hij mocht me dus wel een biertje trakteren….. Uiteindelijk heb ik hem wel moeten afwimpelen want hij werd een beetje opdringerig, maar hij had de boodschap ook wel snel begrepen…. Het was een vreemde maar toch leuke avond….

gekko

Voor de geïnteresseerden, even wat Chichewa woordjes:

Hallo Moni
Hoe gaat ‘t? Muli bwanji?
Het gaat goed Ndiri Bwino
En met jou? Kaya uni?
Tot ziens Khalani bwino
Goedemorgen Mwadruka bwanji
Goede avond Mwasfera bwanji
Dankje Zikomo
Heel erg bedankt Zikomo Kwambiri
Ja Inde
Neen Iyayi
Wat is je naam? Dzina lanu ndani?
Ik begrijp er niets van Sindikumva
Blanke Muzungu (mv: Azungu)
Zwarte Wakuda

Dier Nyama
Hond Galu
Geit Mbuzi
Schaap Mberere
Varken Nkhumba
Koe Ng’ombe
Kip Mwanapiye
Olifant Njobvu
Nijlpaard Mvuu

Voedsel Kudya
Water Madzi
Soep Supi
Vlees Nyama, kudya
Vis Nsomba
Groenten Masamba
Aardappelen Batata, Katjuwe
Rijst Mpunga
Fruit Chipatso
Maïsmeelpapje Nsima of Ugali zoals het elders in Oost-Afrika wordt genoemd
(hun favoriete voedsel wat ze bij alles eten en dat eigenlijk naar niets smaakt)



Je hebt ook drie woorden die goed op elkaar gelijken, namelijk ‘chambo’, ‘chamba’ en ‘chambe’.
Chambo is een soort vis (erg lekker!) wat hier in het meer voorkomt en dus vaak op het menu kan staan
Chamba is hetzelfde als Ganga, marihuana
En Chambe is een ander woord voor Cape Mc Clear, zo heet het dorpje oorspronkelijk (voor de toeristen invasie)

Dus ik kan zeggen dat ik in Chembe ben geweest, er Chambo heb gegeten en er Chamba heb gesmoord…?


Het is waarschijnlijk ook wel duidelijk dat het Chichewa op geen enkele taal gelijkt waar ik kennis van had. Beetje lastig dus want je kan er geen touw aan vastknopen en je hebt geen enkel houvast. De basiswoordjes ken ik dus wel, maar ik leer elke dag wel weer bij. Hoewel het eerder het ene oor in het andere weer uit is met deze gekke taal…

Even wat prijzen vergelijken

500 kwacha is hetzelfde als 3 euro
Hun kleinste munt is eentje van 1 kwacha, wat dus een peulschil is bij ons
Daarnaast heb je muntjes van 5 en 10 kwacha. Maar die heb je ook in briefjes
Het grootste geldbriefje is 500 kwacha, 3 euro dus, wat het soms lastig maakt bij het betalen van grote bedragen…. Ook geld afhalen is een heel gedoe omdat je direct een heel pak briefjes krijgt en je er dan direct als een rijke stinkerd uitziet die erom vraagt om overvallen te worden…

Een busritje van Likuni tot Lilongwe, ongeveer 10 km kost ons 30 kwacha
Een week de kok betalen, met daarin het eten inbegrepen kost 2 000 kwacha
Een paar teenslippers op de markt kost 150 kwacha
Een stapeltje guave vruchten (5-10 stuks) kost 5 kwacha
Een stuk chocolade kost hier rond de 200- 300 kwacha
Een echt ijsje is pas echt duur, daarvoor betaal je rond de 500 kwacha
Een maaltijd in een plaatselijk restaurant kost ongeveer 150 -200 kwacha
Een cola-tje in ons plaatselijk cafeetje kost ons 40 kwacha
Vijf liter zelfgemaakt bier kost 150 kwacha

Een tuinman verdient hier ongeveer 1 500 kwacha
een kok krijgt 2 000 kwacha
……

Enkele weetjes over Malawi....

Wanneer we de minibusjes nemen is dit telkens een hele belevenis. Iedereen in de bus heeft het duidelijk over ons en we zijn meestel erg grappig hoewel we niet weten wat we doen om de anderen te doen lachen (blank zijn is duidelijk al hilarisch genoeg). In de busjes is het ook altijd proppen om nieuwe records te breken. Sommige mensen sleuren hele pakken met vanalles mee, vissen, levende kippen, 20 kg graan of rijst,… En dan worden er normaal gezien 28 mensen in zo’n busje gepropt. Soms kan het ook wel oplopen tot 32 en krijg je een vreemd kind op je schoot om gemakkelijk te kunnen stapelen. Wel grappig. Toch als het niet voor uuuuren is…

In de Parish krijgen we iedere ochtend brood te eten, met confituur, honing, stroop en fruit. Erg lekker. Melk is wel gemaakt van aanmaakpoeder en koud smaakt dat verschrikkelijk vies. Gelukkig kan het warm nog wel… Ook koffie en cacao is allemaal in de oplosversie.
’s Middags en ’s avonds krijgen we vaak hetzelfde te eten. Er is meestal rijst én pasta én aardappeltjes of slappe frietjes. We krijgen praktisch elke dag dezelfde groente (masamba), iets wat gelijkt op een mengeling tussen spinazie en andijvie. En we krijgen ook altijd (begint beetje tegen te steken…) worstjes of vis of ei. Het is wel lekker, alleen is het feit dat het altijd hetzelfde is wel nogal eenzijdig.
We hebben de kok dan ook leren boontjes maken en nu krijgen we af en toe lekkere boontjes. En heel af en toe krijgen we eens gebakken maïs, maar de jongens eten dat niet, dus is het jammergenoeg maar zelden. Op tafel staat er ook meestal bananen, papaja, mandarijnen of sinaasappels dus vitamientjes komen we niet direct te kort.

Doordat we in de Parish, naast de kerk slapen, horen we iedere ochtend om 5.30u de klokken luiden. Dit is om de mensen uit de buurt te wekken en op te roepen om naar de kerk te komen.

We houden in de kamer met ons drietjes een wedstrijd muggenvangen. Voorlopig sta ik op kop als muggenhaatkampioen, maar we houden het vol tot we vertrekken… Malaria proberen we op allerlei manieren te vermijden!

Lotte en ik zijn hier ook de vuilaards. We houden er niet van ons te wassen, omdat het ijskoud water is en dan was ik me liever niet erg uitvoerig. Douchen is bij ons dus iets wat we enkel doen als het echt niet anders kan, en dan nog heel erg snel. In het begin wasten we nog elke avond onze voeten, maar dat hebben we ook al snel opgegeven. Lekker stinken mag, dan ruiken we de andere mensen niet zo goed meer vinden we…

Af en toe valt de stroom hier uit, waardoor we lekker gezellig dineren by candle light.. romantisch hoor..

Ik heb een paar teenslippers aangekocht nadat ik bijna op een egel had gelopen, die hier in de Parish rondliep. In het donker naar het toilet gaan kan dus gevaarlijk zijn bedacht ik, dus een kleine investering kon geen kwaad.

Naast m’n bed hangen al de foto’s op die ik meehad, van verschillende vrienden en familieleden. Erg gezellig… Zo ben ik toch af en toe een beetje thuis…

Midden in de nacht word je niet alleen wakker van de klokken van de kerk, ook de muziek uit de plaatselijke cafeetjes hoor je nog steeds tot rond 5 uur. En het gaat er soms luid aan toe. En dit niet enkel in het weekend, maar ook elke doordeweekse dag… soms kom je er wel zot van! In het begin gebruikte ik dus veel mijn oordopjes, maar nu begin ik er stilaan al aan te wennen.

Wanneer er teveel mensen in het minibusje zitten en er een politiecontrole is stopt het busje even voor de controle, stapt het aantal personen dat teveel is uit, rijdt het busje voorbij de controle en pikt even daarna de mensen weer op. Lekker handig om controles te weten staan dus…

Lotte en ik hebben al het lokale bier uitgeprobeerd, waarvan ik de naam vergeten ben. We kwamen in een plaatselijke pub, waar je enkel dat soort bier kon krijgen. We kregen natuurlijk direct weer de hele kroeg mannen op ons en waren het middelpunt van de belangstelling. De mannen kochten een emmertje van 5 liter bier voor 150 kwacha en ze dronken erop los. Ook wij werden gul bediend, maar ik vond het toch geen succes…. Het bier is gemaakt van maïs, suiker en gist en zit vol brokken en smaakt eigenlijk naar kots… Het was heerlijk….

Cola, Fanta, Sprite en Carlsberg bier worden hier in Blantyre gemaakt. Een Carlsberg valt hier erg in de smaak en is voor ons ook het lekkerste bier. Ze hebben de gewone (green), Special Brew, Brown en Stout. Daarnaast is het lokale bier ‘Kuchekuche’ wat letterlijk ‘de hele nacht door’ betekent. Dit is lekker bier, met een lager alcoholpercentage. En daarnaast heb je nog de lokale ‘Chibuku’, wat net zoiets moet zijn als wat we geprobeerd hebben en iedereen ons afraadt. We willen het toch eens proberen, want ik denk dat we het ergste nu al gehad hebben met dat erg plaatselijke bier…

Een reisverslagje had ik beloofd, wel hier is het dan eindelijk….

Voor we vertrokken waren de plannen al gewijzigd. De jongens van het bouwteam (Hans, Maarten en Daan) hadden het dak van de school niet op tijd af gekregen, waardoor hun reisplannen met een weekje werden uitgesteld. Samen een trip naar Likoma Island zat er dus niet in. Maar we vertrokken toch samen met hen, Paul van het energieteam en Leonie en Lotte voor een weekendje aan het meer.
Op vrijdag 30 maart gingen we samen op pad. In Lilongwe kropen we allen in een bus die ons naar Salima zou brengen, een plaats 15 km van het meer verwijderd, de dichtste plaats vanaf Lilongwe om naar het meer te gaan (125 km). We spendeerden eerst anderhalf uur van onze tijd in de bus al wachtend, tot de bus gevuld werd. Gelukkig werden we tijdens dit wachten geëntertaind door allerlei straatverkopers die echt met vanalles rondkwamen. Ze verkochten voeding, drank, ijsjes, brood, cd’s, dvd’s tot in het absurde toe zoals scheermesjes, speelgoed en onderbroeken….



Na ongeveer 2 uur rijden met een propvolle bus vol mensen, zakken graan, rijst en veel meer kwamen we aan in Salima. We hadden allemaal genoten van het uitzicht dat we onderweg tegen kwamen, maar waren toch blij dat we eindelijk weer konden bewegen bij aankomst en onze benen weer tot leven konden wekken.

Dag iedereen,

Even een kort mailtje om te laten weten dat ik nog leef...
Onze reis verloopt erg gezellig en we plakken er nog een weekje aan vast. Voorlopig hebben we Lake Malawi bezocht (Senga Bay en Cape Mc Clear), Zomba, Liwonde National Park en nu zitten we in Blantyre, de vroegere hoofdstad van Malawi.
Morgen gaan we verder op pad, maar we hebben nog niet beslist waarheen. Het kan nog verder naar het Zuiden van Malawi zijn, het kan ook Mozambique worden, of misschien gaan we terug naar het meer en de prachtige natuur daar... we zijn er nog niet uit, maar we amuseren ons wel!

Eenmaal terug in Lilongwe plaats ik een groot reisverhaal, met bijhorende foto's op de blog, zodat jullie allemaal kunnen meegenieten en jaloers worden :)

Toedeloe......

kindjes langs de straat die allemaal graag op de foto willen

De straatjongens... Je ziet links die twee jongens lekker close doen. Hier is dit normaal dat je dat doet en het wijst niet op homo's ofzo...

Hallo,

Zaterdag hebben we het BAO-spel leren spelen. Dit is hetzelfde als Bantumi, wat op sommige gsm’s zit. Het is een typisch spel voor Afrika en iedereen speelt het hier overal. Het is een houten vlak met 32 gaatjes in en je moet steentjes, bonen, knikkers of wat dan ook rond spelen. Erg gezellig! We leerden het van de jongens die hier overal op straat je vanalles proberen aan te smeren. In ruil trakteerden we hen op een biertje in een gezellig cafeetje en we sleten er zowat de hele dag met de jongens. Er is hier een plaats waar alle straatventers samenkomen en hun waren uitstallen voor de toeristen. En daar kan je dus niet voorbij zonder aangesproken te worden. En durf je erop ingaan dan staan er direct 20 jongens rond je met armbandjes, kettingen, houten beeldjes, dingen gemaakt van kroonkurken, kaartjes en veel meer. Maar als je niets koopt dan blijven ze ook vriendelijk en dus hebben we al een paar vrienden gemaakt. Een erg gezellige sfeer en ze willen ons ook leren djembe spelen, nodigen ons uit naar het meer en zijn gewoon vriendelijk....
Zaterdagavond zijn we alweer uitgeweest. Het uitgaansleven is hier echt veel bruisender dan bij ons. Iedereen staat constant te dansen, want met deze ritmes is stilstaan haast ondenkbaar. In de bar waar we uitgaan konden we ook voetbal volgen (zag ik de belgen verliezen tegen Portugal :) ).

Zondag hebben we net zoals thuis een rustig dagje genomen. Lotte was weer de hele dag naar de kerk en wij genoten van het lekkere luilekkerleven. Leonie en ik gingen wat wandelen in de buurt en kwamen in Likuni op het terras terecht en maakten daar ook nieuwe vrienden. Vooral omdat we iedereen konden imponeren dat we BAO kunnen spelen, want dat vinden ze allemaal erg leuk...

Maandag hebben we weer een dagje vol wachten gehad. De man van ACEM ging ‘s ochtends langskomen, maar zagen we niet. In de namiddag zijn we wat gaan wandelen tot de school waar de jongens aan het bouwen zijn en hoorden dat Flemmings (zo heet die man van ACEM) daar ook werd verwacht. We wachtten dus op hem en konden uiteindelijk hem spreken. We vroegen of hij een afspraak kon maken voor ons met het ministerie van Agriculture en dat ging hij regelen. En we brachten hem ook op de hoogte van onze reisplannen, wat hij alleen maar aanmoedigde :)

Dinsdag zijn we naar het NRC geweest en hebben nogmaals de opdracht besproken. Mijn buddy voor de interviews bij de boeren wordt Nitesy, die voor mij alles in het Chichewa gaat vertalen en terug. We hebben concreet afgesproken dat we op maandag 16 april beginnen met de interviews. De leerlingen hebben nu examens en zijn straks ook met vakantie, dus schoof alles een beetje op. En dit komt mooi uit, want wij willen graag ook beetje vakantie nemen.

Vandaag, woensdag zijn we naar het ministerie van Agriculture geweest, samen met Flemmings. We kwamen bij de Director of Minister of Agriculture for crops. We kregen dus heel wat informatie, maar allemaal rond gewassen. Erg interessant (hoewel de man echt snel praatte en k een heel stuk niet heb kunnen volgen daardoor..). En Flemmings gaat nog een afspraak maken voor ons met de man die verantwoordelijk is voor de dieren, ipv de gewassen.

Vrijdag gaan we op vakantie! Leonie en ik gaan mee met de drie bouwjongens op avontuur. We gaan met de boot naar Likomo Island, wat eigenlijk in het vaarwater van Mozambique ligt maar toch bij Malawi hoort... Ben ik dan toch half in Mozambique ook geweest :). We blijven dan vier dagen op het eiland en komen dan met de boot terug naar het vasteland, helemaal onderaan het meer aan Monkey Bay, (Cape McClear). En vandaaruit trekken we verder naar het zuiden. In Zomba kunnen we bij een priester logeren die een vriend is van onze priester, Peter. En we willen ook Blantyre en Mount Moulange doen. Want de berg is de tweede of derde hoogste berg van Afrika, dus die moeten we op z’n minst toch gezien hebben...
Dit wil dus zeggen dat jullie mij twee weekjes gaan moeten missen, want tijdens mijn vakantie zal ik geen computers zien denk ik.... Maar daarna komt er een lang reisverhaal online te staan!

Groetjes,
Veerle

Dinsdag zijn we naar ACEM geweest om papieren voor school te faxen. Dit bleek niet op het kantoortje om de hoek te kunnen maar misschien wel in de stad. Wij gewacht op de jongens van Electro die met de auto van ACEM wegwaren om dan terug mee te kunnen met de auto naar de stad. Gelukkig dat we het toch niet te voet geprobeerd hebben zoals we eerst van plan waren, want het kantoortje ligt heel erg afgelegen in een redelijke buitenwijk. Daar bleek dat de fax die ze hebben niet te werken, dus waren we weer even ver. Dan maar in het internetcafé de papieren doorgefaxt, zodat alles in orde is.
Dinsdagavond hebben we een feestje gehad, de inleiding van de lente hebben we gevierd! Het was erg gezellig met iets te veel drank, maar toch is alles opgeraakt…:)

Woensdag moesten we terug naar het NRC voor onze afspraak met de man daar. Maar dinsdagavond had hij ons opgebeld met de mededeling dat er iemand van ACEM mee moest komen. We konden dus niet met de fiets gaan en de auto bleek niet beschikbaar woensdag. Dus de afspraak werd verzet naar vrijdagochtend. Woensdag dus vrij om wat uit te rusten en bij te komen van de vorige avond en lekker te relaxen. Behalve naar het dorpje beneden te gaan om daar wat rond te lopen en wat te gaan drinken hebben we niet veel gedaan. Een rustige dag die werd afgesloten met vroeg naar bed te gaan leek ons wel gepast.

Donderdag waren we van plan om mee te gaan helpen met de bouwjongens op hun project, maar dit is niet doorgegaan. Lotte was dinsdagavond drie keer door haar enkel gegaan en woensdag bleek de pijn niet meer te harden. Ze viel bijna flauw van de pijn. Ik ging op zoek naar iemand die Engels kon, maar zowel de priester als Philip (de leerlingpriester) waren niet aanwezig. Dan maar Jozef van ACEM gehaald en we zijn samen naar het ziekenhuis gegaan. Een hele ervaring om daar als blanke toe te komen. Je wordt inderdaad overal voorgenomen zoals het de normaalste zaak van de wereld is. Er werd een RX-foto genomen van haar voet, die niet gebroken bleek te zijn. Er werd een verbandje gezet. IJsblokjes werden verpletterd en in een handschoentje gestoken en dat kwam onder het verbandje op de voet te zitten. Een coldpack heten ze dat dan… Lotte kreeg ook nog pijnstillers mee, en eentje ingespoten in haar… :) en toen konden we weer naar huis. En dat alles voor minder dan 3 euro.
In de namiddag is er een heel groot onweer van een paar uur losgebarsten, waardoor we gedwongen werden om binnen te bijven aangezien er niet gebouwd kan worden als het regent. Een saaie middag die eindelijk rond 16u werd verbroken door naar het cafeetje te gaan om eentje te drinken. We keken wat rond in het dorp en ontdekten een markt met allerlei waren, groenten, fruit, kleren, teenslippers, fietsenherstelmateriaal, gsmhoesjes en veel meer… En ’s avonds hebben we lekker filmpje gekeken in alle rust… Toen ik van het wc terug kwam zag ik een egeltje lopen in het gebouw. Een klein schattig egeltje was het. Eens wat anders dan de muizen, ratten, hagedissen, gekko’s, reuzespinnen, slakken van ongeveer 10 cm groot, wespen van rond de 5 cm, hommels die zo groot zijn als 10 hommels van bij ons, en de vele muggen…. Gelukkig hebben wij de slang die ooit in de keuken zat niet meegemaakt :). En gelukkig zijn we geen echte meisjesmeisjes die van al dit bang moeten zijn… Wij zijn lekker stoer!

Vrijdag zijn we naar het NRC geweest, samen met iemand van ACEM dus. Er moest een officieel document gemaakt worden voor het NRC dat ACEM met studenten van daar en Nederlandse studenten wil samenwerken, zodat de school hun papieren daarvoor in orde had. En we kregen onze drie medestudenten van daar te zien. Drie meisjes zullen onze gidsen zijn gedurende het project: Marie, Theresa en Nitesy. En dinsdag gaan we echt aan de slag. De enquête werd nogmaals bekeken en bleek goed te zijn, zodat we dinsdag kunnen beginnen te overleggen met de drie meisjes wat we gaan doen. Als het officieel document tenminste wordt aanvaard en goedgekeurd…
Vrijdagmiddag zijn we gaan helpen met het bouwteam, uiteindelijk dus toch nog…. Meer dan een nageltje in kloppen hebben we niet gedaan, maar toch was het iets...

Vandaag dagje rondhangen in de stad en vanavond weer lekker uit... Want het tropische klimaat, de Afrikaanse ritmes, de sfeer en het gezelschap zijn hier fantastisch!!!

Dag iedereen,
Wie me een briefje wil sturen kan dit doen aan
Veerle Demeulenaere
student from ex-change
Likuni Parish
P.O.Box 133
Lilongwe

Me bellen kan op +265 8 11 93 39

Momenteel lekker warm, 38 graden
lach ik lekker jullie uit :)

en nog ni ziek geweest, geen diarree, ni verbrand, geen malaria (voorlopig toch ni) wel veel beten...

Groetjes

Dit gaan we ook bezoeken!

Hallo,


Vrijdag zijn we te voet naar Likuni komen lopen na het bezoek aan het internetcafé. Het was een mooie wandeling van over de tien kilometer en het was erg gezellig. Iedereen onderweg was erg vriendelijk, begon spontaan met ons te babbelen en tegen dat we thuis kwamen hadden we er heel wat vriendjes bij gemaakt.
’s Avonds hebben we samen met de bouwjongens filmpjes gekeken. Het was lekker rustig dit weekend doordat de jongens van ICT en Electro er niet waren. Het leeftijdsverschil is toch wel erg groot en met de jongens van bouw is dit niet zo, waardoor het beter klikt (iedereen is wel leuk hoor, maar persoonlijk weet ik wel wie te kiezen door het niveauverschil…)

Zaterdagochtend zijn we naar de kerk hier op de hoek geweest om de trouw bij te wonen. Er trouwden 31 koppels tegelijkertijd, alles was in het Chichewa maar het was wel gezellig en leuk om eens bij te wonen… ’s Middags zijn we naar het theater geweest van de straatjongeren. Het begon om 13.30u zeiden ze en na lang wachten en geduldig zijn gingen ze toch van start rond 15u… ‘k Begin er al beetje aan te wennen dat overal waar we komen moeten wachten en wachten en wachten…
Zaterdagavond zijn we uit gaan eten in de stad met ons zessen naar de pizzeria en het was erg lekker en gezellig. En erna zijn we uit geweest! Eerst nog rustig cafeetje opgezocht om ons daarna helemaal in het nachtleven van Malawi te storten en ons helemaal over te geven aan de Afrikaanse ritmes…

Zondagochtend is het niet gelukt om vroeg op te staan om om 8u naar de kerk te gaan met Jozef. Lotte heeft dat wel gedaan, want zij had het hem ook beloofd. Nadien bleek dat het de hele dag kerk was tot ’s avonds 17u. Ben ik even blij dat ik ni mee ben geweest!
We hebben dus allemaal uitgeslapen en gingen in de namiddag bij de directeur van de lagere school, waar de bouwjongens een stuk aan het bijbouwen zijn, op bezoek. De man heeft een heel groot huis en allerlei fruitbomen in z’n tuin. En we hebben er een elk een stuk maïskolf gekregen en appelsienen… Lekker!
’s Avonds weer lekker rustig bekomen, zoals de zondagen thuis, met een filmpje en de rust…

Maandag hebben we onze enquête afgewerkt die we moesten maken voor ons project. En s middags zijn we met de fiets naar NRC gereden om die te bespreken. Lotte haar ketting viel er een paar keer af en mijn band werd lek. Maar na drie kwartier heuvel op en af, put in en uit, zijn we er toch geraakt. Daar aangekomen kregen we te horen dat die man waarmee we de afspraak hadden in vergadering was en we nog anderhalf uur moesten wachten… alweer wachten dus…. Maar eenmaal we hem te pakken kregen kwam er schot in ons project. De enquête werd besproken, er werd besproken wat we precies gaan doen, wanneer en hoe…. Woensdag gaan we terug en bespreken opnieuw de herwerkte vragen. En we krijgen elk een medestudent te ontmoeten waarmee we dan op pad kunnen. We gaan elk apart boeren bezoeken en krijgen dus een student mee om te tolken. Door te splitsen hopen we meer boeren te kunnen bezoeken. Het is zo dat de studenten tot 15.30u naar school moeten en we dus dan pas kunnen op pad gaan met hen. Ze hebben ook allemaal een fiets en dus gaan we zo de verschillende dorpjes af. Eerst met het ‘stamhoofd’ praten en erna ook met de echte boertjes. Dat is het plan voorlopig. En het ziet er wel leuk uit…. Ik ben benieuwd…

Het vertrek in Zaventem... klaar voor de grote reis

Dag iedereen,

Het is intussen een week geleden dat ik richting Malawi ben vertrokken, hoog tijd dus voor een update…

Vrijdagochtend vertrok ik samen met mijn uitwuifcommittée richting Zaventem waar ik Leonie en Lotte zou ontmoeten. Hun trein bleek een uur vertraging te hebben maar gelukkig werd daar op voorhand rekening mee gehouden zodat we toch nog allemaal op tijd waren om in te checken richting London. Na afscheid te nemen van iedereen liepen we door de controle en gingen we echt op weg naar ons avontuur… We hadden nog wat tijd om de winkeltjes vluchtig te bekijken en ons naar onze gate te begeven. Een klein vliegtuigje van British Airways bracht ons naar London Heatrow, waar we zes uur moesten wachten. En dat is best wel lang als je niets te doen hebt en vol spanning zit… Lotte heeft wat geslapen en Leonie en ik hebben in de winkeltjes wat rondgekeken. En onze laatste maaltijd in Europa was de Burger King! Uiteindelijk konden we vertrekken voor een lange vlucht richting Johannesburg in Zuid-Afrika. Van deze keer was het een groot vliegtuig (een dubbeldekker), met ligzetels in eerste klas. Maar ook bij ons was het niet slecht want iedereen had in de rugleuning van de stoel voor zich een tvtje zitten, waarop je films kon bekijken gedurende de hele vlucht… Lekker luxe dus!
Na een slaaploze vlucht kwamen we aan in Johannesburg om 6 uur ’s ochtends. Lotte ging alweer pitten en wij ontdekten de Afrikaanse winkeltjes… En om 12u konden we naar onze vlucht gaan van Air Malawi. We vroegen bij het inchecken elk een stoel aan het raam zodat we allen goed konden zien wat Afrika ons te bieden heeft. En we hadden erg veel geluk, want gedurende de twee uur durende vlucht van Zuid-Afrika tot Malawi hadden we praktisch de hele tijd heldere hemel en dus een erg mooi zicht! De vlucht alleen al was de moeite van deze hele reis vond ik!!! We zagen bergen, rivieren, hutjes en veel meer (maar geen olifanten)

Aangekomen in Malawi hebben we eerst geld gewisseld en werden opgewacht door twee mannen van ACEM met een groot bord met onze namen op waarop ‘Welcome to Malawi’ stond… We voelden ons al direct thuis!

We werden door de mannen naar onze teamgenoten gereden in Likuni. Gedurende de half uur durende rit keken we onze ogen uit…
Aangekomen in Likuni bleek dat de 9 jongens van de andere teams (bouwteam: Maarten, Hans en Daan, electroteam: Frans en Paul en ICT-team: Joppe, Harm, Yvo en Joeri) op dezelfde plaats logeren als wij. Dit is in een groot en luxe gebouw dat ooit is gebouwd voor de priesters. Maar omdat het aantal priesters hier erg klein is tegenwoordig (er is een priester en een leerlingpriester aanwezig) zijn er veel kamers vrij en dus konden wij daar allemaal bij. We kregen een maaltijd aangeboden die de kok en kokkin hier klaarmaken voor ons we maakten kennis met de jongens en de mensen hier. Ook de buurt werd verkend en we gingen naar het nabij gelegen dorpje een biertje drinken… Een gezellig en rustig sfeertje was mijn eerste indruk….

Leonie , Lotte en ik kregen samen een kamer en de jongens hielpen ons met het ophangen van ons muskietennet. En ’s avonds speelden we gezelschapsspelletje en lazen wat in boekjes en gingen uiteindelijk vroeg naar bed….

Zondag namen de jongens ons mee naar Lilongwe, de hoofdstad van Malawi om deze te ontdekken. Veel viel er niet te ontdekken, want veel was gesloten. En op zich kan je het ook niet echt een stad noemen… Een paar straten en dat is het. Wel heel veel bedelaars en mensen die dingen proberen te verkopen komen ons blanken tegemoet. Het is erg cru om altijd nee te moeten zeggen vind ik. Vooral als er iemand zonder benen of ogen komt bedelen…. Maar iedereen raadt het af om nu al iets te geven, want dan komen ze telkens terug omdat ze weten dat je hen iets geeft. Ik spaar mijn geld dus nog tot het einde van ons verblijf hier voor hen…

Maandag hebben we zowat de hele ochtend gewacht op de man van ACEM die ons ging komen bezoeken en niet kwam. Uiteindelijk kwam hij toch in de namiddag en bezochten we de Likuni Girl School iets verderop. Dit was echt zoals je op tv soms ziet. Een klas van ongeveer 50 meisjes (met verplicht kort haar) met uniformpjes aan. En toen we binnen kwamen antwoorden ze allemaal in koor ‘Good morning’ en meer van dat…. Mooi om te zien! En overal waar we komen zwaait iedereen de hele tijd naar ons. We waren op de school ook echt een attractie!

Dinsdag hadden we bedacht dat het wel leuk zou zijn om een fiets te kopen en zo wat de buurt te kunnen verkennen. De priester (Peter) had ons beloofd dat hij met ons mee zou gaan naar de stad om een fiets te kopen zodat we niet te erg zouden worden afgezet. Want het is zo dat zodra ze blanken zien de prijs verdrievoudigen van wat het normaal is. Maar Peter is niet op komen dagen en uiteindelijk hebben we er om 15uur de brui aan gegeven en met de minibus zelf richting stad getrokken om het eeuwige wachten te doorbreken… Men rijdt hier met minibusjes rond die ze helemaal volstoppen met mensen, kippen en andere aankopen. In het doorgaan hadden we zowat een privébusje voor ons alleen maar in het terug keren zaten we er met 28 mensen in… Lekker krap, als je bedenkt dat de deur er los inzit en de zijkant loshangt en alles wiebelt… maar wel gezellig, want dit busje had een radio aanstaan met lekkere muziek waardoor het geplet werd verzacht… In Lilongwe gingen we even op internet (lekker traag waardoor ik geen tijd had om mijn blog te uploaden) en erna ook naar de winkel om wat fruit en koekjes te kopen. Ze hebben twee grote supermarkten en de ene is echt heel modern waar je praktisch alles kan kopen. Maar de prijs is niet zooo goedkoop (toch wel nog iets minder dan bij ons, maar niet zo’n groot verschil eigelijk).

Woensdag zijn we dan toch met de priester om een fiets geweest in de stad. We hebben elk een nieuwe fiets gekocht voor ongeveer 50 euro. Wij wilden toen met de fiets terug naar huis rijden, maar dat kon niet. Er werd een auto geregeld met laadbak waarin de fietsen werden gelegd en ik reed mee met die man richting ons huis en Leonie en Lotte met de priester. Onderweg pikten we nog drie jongens op die onze fietsen moesten rijklaar maken. Aangekomen gingen de jongens aan het werk met onze fietsen, haalden ze alles uit elkaar en maakten er rijklare fietsen van. Blijkbaar kan je hier geen fiets kopen waar je direct op kan kruipen. De verkopers zijn puur verkopers en kennen er verder niets van. Nadien moet je dus een fietsenmaker zoeken die je fiets rijklaar maakt. De banden werden afgehaald, de spaken vastgezet, de banden opgepompt en meer van dat. Nadien bleek een fiets al op voorhand een lekke band te hebben, een andere een slecht zadel en de derde (de mijne) zag er goed uit. Een van de werknemers van het domein hier ging verder aan de slag om een nieuwe band te kopen en dat in elkaar te zetten. En ’s middags gingen we op pad met onze nieuwe fietsen. Van mijn fiets blijken de remmen niet te werken, maar de rest ging prima! We reden tot halverwege Lilongwe en terug en gingen naar het cafeetje in het dorpje hier nadien iets drinken. Wel lekker lastig in de hitte en berg op berg af, maar wel gezellig. En we zijn een echte attractie voor mensen hier die allemaal zwaaien en roepen naar ons! Het was een gezellig dag we afsloten met spelletjes spelen en filmpje kijken op de laptop van de jongens….

Donderdag hebben we het NAC (Natural Research College) bezocht, de landbouwuniversiteit hier niet ver van. We hebben er onze opdracht besproken en gaan hier maandag verder mee. We kunnen het onderzoek uitvoeren en krijgen hiervoor een student mee die voor ons vertaalt. Nu moeten we de vragenlijst opstellen om aan de boeren wat informatie te verkrijgen over de toestand hier. Nadien heeft Jozef van NAC ons rondgeleid in de buurt en we zijn een kijkje gaan nemen bij het bouwteam. Daar aangekomen goot het heel erg hard en waren er geen jongens te zien. Wij lekker kletsnat terug thuis gekomen en een nieuwe ‘date’ gemaakt met Jozef. Zondag gaan we samen naar de kerk, dit begint om 8uur en eindigt pas in de namiddag. Klinkt wel leuk….
En ’s avonds zijn we uitgeweest! Het nachtleven van Lilongwe gaan ontdekken…. Leonie, Maarten, Daan, Joeri, Paul en ik kropen bij de leerlingpriester Philip en een vriend van hem in de auto (lekker krap in een klein rammelbakje) en we gingen naar een dancing. Erg leuk en gezellig is het geworden. En telkens er vreemde mannen op Leonie of mij afkwamen jaagde Philip ze weg door er tussen te gaan staan of ze echt weg te jagen… Hij zou zelf voor ons op de vuist gaan zei ie… goede bodygard dus ;)
Rond 4.30u waren we terug en deze ochtend om 8u op… Nu beetje lekker kapot dus, maar het was de moeite waard!!!

Dit weekend wordt ook lekker druk. Zaterdagochtend gaan we naar een trouw die Philip regelt en we mogen eens een kijkje komen nemen hier in de kerk naast de deur. ’s Middags gaan we naar toneel (beetje straatopvang van kinderen wordt er hier gedaan en ze geven een opvoering zaterdag) en ’s avonds uit eten en daarna weer lekker stappen met de groep. Het ICT- en Electroteam zijn dit weekend naar het meer weg, dus we hebben de drie jongens van het bouwteam voor ons alleen... Dat wordt gezellig…

Hallo,

Over precies elf daagjes vertrekken we richting Afrika....
Het wordt spannend en als ik eraan denk voel ik kriebeltjes in mijn buik!!

Hieronder een foto van ons team, van links naar rechts: Lotte, Leonie en ikke


Beide meisjes houden trouwens ook een site bij, voor de geïnteresseerden,
die van lotte is: www.waarislotte.blogspot.com
en van leonie: www.leonieinmalawi.waarbenjij.nu

We hebben ook een gezamelijke website op www.ex-change.nl, als je op veldpost klikt en dan team 72 aanklikt, dan zit je in onze persoonlijke website, waarop we eenmaal per maand ons project bijhouden.

Maar op deze website hier valt natuurlijk veel meer te lezen dan enkel de stageopdracht, ook mijn belevingen in de vrije tijd, de weekends, de uitstapjes, bedenkingen en andere avonturen die we meemaken zal ik hier neerschrijven....

Spannend spannend spannend.... :)

Hallo,

Vrijdag 16 februari was het dan eindelijk zo ver... het lang verwachte spaghetti-avondje kwam in zicht...

Een lange voorbereiding van allerlei planwerk kwam hieraan te pas om deze avond zo goed mogelijk te laten verlopen. En de stress zat eigenlijk niet bij mij, maar bij mijn moeder die allerlei rampscenarios voor zich zag... Maar alles is erg goed verlopen. Twee daagjes op voorhand gaan shoppen en saus maken, de dag zelf de zaal versieren, inrichten en de drank aankopen.
De saus op voorhand opwarmen leek ons geen slecht idee en ik heb de 'nieuwe mannen' aan het werk gezet...

Ook maakte ik een informatietafeltje waarop de gasten konden zien wat er te doen is in Malawi, waar dat ligt, wat er daar te zien is enzomeer. Een informatiebord, met de organisatie, mijn opdracht en de kaart van Malawi waren ook van de partij. Aan de geïnteresseerde mensen hadden we dus ook gedacht!

En toen werd het 19u, de mensen stroomden toe en ze kregen eerst een apertiefje. Met zo'n 75 inschrijvingen leek het op voorhand al geslaagd. En gelukkig had ik goede hulp van de ksa, die hun kokstalenten van op kamp kwamen demonsteren.... De kindjes mogen deze zomer tevreden zijn, want de spaghetti was heerlijk!! De gasten waren tevreden over het eten en kwamen verschillende keren terug om deze feestmaaltijd te verorberen....

En het was ook erg gezellig! Iedereen genoot van pint, spaghetti en gezelschap en ik hoorde toch al veel positieve commentaren. Ik heb dus wel de indruk dat men zich geamuseerd heeft en 't een succes is geworden....!

Stap één is reeds geslaagd, een leuk afscheidsfeestje gecombineerd met een sponsoravond. De avond bracht geld binnen in het laatje waar de boeren in Malawi ons allemaal dankbaar voor zullen zijn. Hopelijk wordt stap twee, mijn eindwerk ter plaatse uitvoeren, een even groot succes
Ik wil al de vrijwilligers bedanken die deze avond tot een goed einde hebben helpen maken, de ksa mannen, de familie en alle bezoekers die de sponsoravond hebben gesteund door hun steentje bij te dragen!! Bedankt!!

Hei,

Vandaag hebben we een sponsoractie op school uitgevoerd. We hebben auto's gewassen op de parking van de school en hiervoor vorige week begonnen met reclame te maken. En we hadden veel succes! Non-stop autowassen in onze wasstraat is het geworden, een blinkende bak die lekker in de was is gezet.... Men was tevreden! En wij naturlijk ook, want we haalden een flinke buit binnen, 232 euro en 75 cent welgeteld. En dit bedrag wordt verdubbeld door onze directeur van Inholland!

Ook de auto van de hoge pieten bij ons op school mocht gewassen worden... lekkere verantwoordelijkheid kregen wij, zeker als we zelf de verschillende auto's terug op de parking mochten parkeren en leonie bijna tegen een fiets aanreed....

Maar t was wel gezellig hoor, lekker in weer en wind met water spelen... kregen we reacties van jongens die ons project wilden steunen als we in bikini hun auto wilden wassen.... t gekke is dat ik mijn bikini onder mijn kleren aanhad, maar die toch maar niet heb uitgetrokken om niemand ten schande te brengen, zeker de jongens met t aanbod niet die dan met hun mond vol tanden gingen staan!

Al bij al een goede actie dus... Op naar het etentje nu vrijdag

De party bij Lotte was trouwens ook erg gezellig geworden :)

Om niet zomaar zonder boe of ba aan te zetten naar Afrika en iedereen toch nog een laatste keer te kunnen zien organiseer ik een etentje voor vertrek, op vrijdagavond 16 februari 2007.
Oorspronkelijk dacht ik aan een typische Malawische maaltijd. Maar omdat gebakken wormen en gefrituurde krekels toch niet bij iedereen in de smaak zouden vallen, koos ik dan maar een alternatief. Een lekkere en voedzame spaghetti, iets wat ook af en toe in Afrika op tafel kan staan, bood een mooie oplossing. Deze maaltijd wordt voorafgegaan door een heerlijk aperitiefje.

Dit culinair festijn wordt u aangeboden voor de luttele prijs van € 7.50 (vooraf te betalen). Zo werk ik mijzelf niet in kosten, en de opbrengst van dit alles gaat naar het goede doel, de steun aan de boeren in Malawi.

Deze gezellige avond gaat in Brugge. Indien u hier graag bij zou zijn, geef dan een seintje voor 7 februari door een e-mail te sturen naar vdemeulenaere@yahoo.com en je krijgt direct meer uitleg.

Mensen uit Nederland die dit te ver vinden, of Belgen met feest- en reiskriebels zijn welkom op een feestje op vrijdagavond 9 februari in Delft. Ook meer info hierover te verkrijgen via mijn emailadres.

Hopelijk tot dan!

Groetjes

Hieronder een kaart van Afrika, waarop Malawi is aangeduid.


Malawi is een klein landje in Oost-Afrika dat grenst aan Tanzania, Zambia en Mozambique. Nu ja, een klein landje is relatief, want het is vele malen groter dan België met z'n oppervlakte van 118 480 km². Een groot deel van het land (20%) bestaat uit een meer, Lake Malawi. De officiële landstaal is Engels en Chichewa. Malawi heette vroeger Nyasaland, is een republieke staat en heeft ongeveer 11.7 miljoen inwoners. 55% van de inwoners is protestant, 20% van de bevolking bestaat uit katholieken en er zijn ook nog ongeveer 20 % moslims.




Ikzelf ga samen met Leonie en Lotte slechts op een paar kilomter van de hoofdstad (Lilongwe) verblijven, in het dorpje Likuni. Wij werken er samen met de organisatie ACEM ( Association of Christian Educators), een koepelorganisatie voor het verbeteren van onderwijs. Ook met de Universiteit van de landbouw werken wij samen. Voor hen en voor ex-change gaan wij de landbouwsituatie van Malawi in kaart brengen. Daarnaast geven we ook een beetje les in de middelbare jongensschool in Likuni. Ons project is deel van een meerjarenplan, waarvan wij de basis gaan leggen zodat toekomstige teams hierop verder kunnen bouwen.
Veel meer informatie hebben we momenteel zelf nog niet...
Het is dus vooral erg spannend!

Dag iedereen,

Na ruim een jaar terug te zijn uit Curaçao gaat het weer kriebelen in mij om aan te zetten....
En ik heb iets nieuws gevonden!!!
Ditmaal ga ik naar Malawi waar ik de landbouwsituatie in kaart ga brengen. Deze stage is niet samen met Trudy, maar wel met twee andere klasgenootjes van mij, Leonie en Lotte.
We doen eerst een maand literatuurstudie en vooronderzoek in België en Nederland en vertrekken op 9 maart naar het Afrikaanse continent om daar rond te trekken en te kijken hoe de situatie van de landbouw daar zit. Ergens begin juni zit onze afstudeeropdracht erop en gaan we nog wat rondreizen. We zijn van plan om door te trekken naar Tanzania en Kenia om vanaf daar terug te keren. Op 22 juli zet ik terug voet aan het vasteland van Europa....

Een nieuw fantastisch avontuur dus!En ik hou jullie op de hoogte via deze website, maar ook via www.ex-changer.nl
Via deze organisatie gaan wij de ontwikkelingsopdracht daar ter plaatse uitvoeren....
We zijn benieuwd!!

Groetjes,Veerle